มัลลิกายืนขบคิดกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็นด้วยความกังขาไม่น้อย นาเดียส่งเงินให้กับผู้ชายคนหนึ่ง และก็คงไม่น่าแปลกใจอะไร หากนาเดียจะไม่มีท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนั้น
“เหมือนนาเดียกำลังปิดบังอะไรอยู่ซักอย่าง”
“คุณมะลิคะ วันนี้คุณคิลล์โทรมาบอกว่าจะกลับดึก ให้คุณมะลินอนไปก่อนเลยค่ะ”
เสียงสาวใช้ทำให้มัลลิกาสะดุ้ง หล่อนถามซ้ำเพราะไม่ได้ยินเนื่องจากใจลอยคิดถึงเรื่องของนาเดียมากเกินไป
“เธอว่าอะไรนะ พอดีฉันไม่ได้ยินน่ะ”
สาวใช้ระบายยิ้ม พลางพูดซ้ำอีกครั้ง
“คือ... คุณคิลล์โทรมาบอกว่าคืนนี้จะกลับดึก ให้คุณมะลินอนไปก่อนเลยค่ะ ไม่ต้องรอ”
มัลลิกาพยักหน้ารับ และยิ้มเศร้าๆ
“จ้ะ”
สาวใช้ยิ้มตอบ และจะหมุนตัวเดินจากไป แต่มัลลิกาเรียกเอาไว้เสียก่อน
“ฉันมีอะไรจะถาม พอจะอยู่คุยกับฉันสักประเดี๋ยวได้ไหม”
“ได้ค่ะ ถามหนูได้ทุกเรื่องเลย”
มัลลิกายิ้มพึงพอใจ สาวใช้เองก็ยิ้มกว้างด้วยเช่นกัน
“เธอเคยเล่าให้ฉันฟังว่า
