“งั้นดิฉันก็สามารถยุ่งกับคุณคิลเลียนได้คนเดียวสินะคะ เพราะคุณคิลเลียนยังไม่มีภรรยา”
หล่อนเห็นคนตัวโตกัดฟัน และมองหล่อนราวกับจะเผาทั้งเป็น
“ฉันไม่เคยนิยมผู้หญิงใจง่าย”
มัลลิกาสะอึก แต่ก็พยายามยิ้มเอาไว้
“ค่ะ ดิฉันจะจำไว้ งั้นดิฉันขอตัวนะคะ”
“จะไปไหนล่ะ ต้องการตัดดอกกุหลาบไม่ใช่หรือ”
มัลลิกาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา นัยน์ตาสีเทาเหี้ยมเกรียมจนน่าตกใจ
“ใช่ค่ะ แต่ได้ข่าวว่าคุณคิลล์หวงมาก ดิฉันจึงไม่อยากแตะต้องน่ะค่ะ”
เขาหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ชวนขนลุกเป็นที่สุด
“ฉันหวงแต่ดอกกุหลาบสีขาวเท่านั้น ส่วนไอ้ดอกกุหลาบสีแดงเนี่ย เธอตัดมันไปได้เลย ตัดให้หมดไปเลย”
มัลลิกายืนนิ่ง พูดไม่ออก หัวใจเจ็บระบม ในขณะที่คิลเลียนหมุนตัวเดินกลับไปหยุดอยู่ใกล้กับแปลงกุหลาบแดง
“เพราะถ้าเธอไม่ตัดมันไป ฉันก็จะให้คนงานมารื้อมันทิ้งอยู่ดี”
“คุณคิลล์...”
หล่อนอุทานชื่อของเขาเสียงแผ่วเบาในลำคอ ก
