“นั่งเครื่องบินไปกลับสามสิบกว่าชั่วโมง กูยังไม่ได้ออกแรงอะไรเลย มึงน่าจะทรมานมันอีกหน่อย ให้กูกับไอ้ปัณณ์ได้ลงไม้ลงมือบ้าง ไม่ใช่แค่ให้เป็นผู้ชม” ปุณณ์บ่นอุบตั้งแต่ฟลินต์สังหารฟาหยาง จนกระทั่งกลับมาถึงบ้านก็ยังไม่เลิกบ่น
“ก็ผมบอกคุณปุณณ์คุณปัณณ์แล้วว่าผมไปคนเดียวได้” การสังหารฟาหยางไม่ใช่เรื่องยาก เพราะอาชิเปิดทางไว้ให้หมดแล้ว เพียงได้ยินชื่อแทนไท เกเลนก็แทบจะส่งตัวฟาหยางมาให้ถึงเมืองไทยด้วยตัวเอง
“กูต้องเห็นไอ้เหี้ยนั่นตายไปต่อหน้า กูถึงวางใจว่าพาฝันจะไม่ตกอยู่ในอันตราย”
“อยู่ในวงการนี้ยังไงก็ต้องระวังตัวทุกฝีก้าว แต่ตอนนี้กูว่าอันตรายกำลังถึงตัวพวกเราวะ” ปัณณ์ว่า ขณะก้าวลงจากรถตู้เป็นคนแรก การเผชิญหน้ากับศัตรู ยังไม่เคยสร้างความหวาดหวั่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ามนุษย์เมีย และเมียมองมาด้วยสายตาเย็นเยียบ กลับสร้างความประหวั่นพรั่นพรึงจนชวนให้หนาวสะท้าน ทำหน้ากันแบบนี้คงรู้แล้วว่าพวกตนไม่ได้
