“ต้าวน่ารัก งือออออ ผิวสีชมพูดูหนุบหนับนุ่มนิ่มไปหมดเลย” เอินทำเสียงเล็กเสียงน้อยเมื่อเห็นใบหน้าแสนน่ารักของทารกน้อยทั้งสอง หลังจากหวังต้าเฟิงประชุมเสร็จ เธอก็ชวนเขามาเยี่ยมพาฝันกับลูกทันที
“พูดอะไรของเอิน ต้าวอะไร งือ หนุบ หนับ…” หวังต้าเฟิงเรียนรู้และเข้าใจภาษาไทย แต่คำแปลกๆ ที่เอินพูดเขาไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
“อะไรของต้าเฟิงล่ะ เอินจะดูหลาน” เอินไม่อธิบาย มิหนำซ้ำยังเหวี่ยงวีนใส่หวังต้าเฟิงโดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไรผิด
“เหวี่ยงอีกละ เมนส์มาอีกล่ะสิ” หวังต้าเฟิงไม่ได้โกรธ แต่รู้ในทันทีว่าเอินมีประจำเดือน เพราะเธอจะอารมณ์แปรปรวนเป็นประจำทุกรอบเดือน
“ก็ใช่นะสิ ก็ต้าเฟิงไม่มีน้ำยา เอินเลยไม่ท้องสักที” ยิ่งโดนจี้จุด เอินก็ยิ่งตะบึงตะบอนใส่หวังต้าเฟิง
“ทำก็ทำด้วยกัน ไหงฉันผิดคนเดียว ไข่เอินฝ่อหมดแล้วหรือเปล่า”
“พูดแบบนี้อยากนอนนอกห้องใช่ไหม”
“พาฝัน ดูเพื่อนพาฝันสิ เอะอะขู่ให้นอนน
