“คิดยังไงถึงไปยอมเป็นหม่าม้าให้จิวเจ๋อ” ปุณณ์เอ่ยถามเมื่ออยู่กันตามลำพังประสาพ่อลูกที่ริมระเบียงของคอนโดมิเนียม เบื้องหน้าเป็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมาเก๊า เมืองที่ไม่เคยหลับใหล ร่างสูงนั่งไขว้ขาบนโซฟาสนาม ท่อนแขนแข็งวางพาดไปตามความยาวของพนักพิง
“ก็จิวเจ๋อน่าสงสาร คุณพ่อก็น่าจะรู้ที่มาที่ไปของจิวเจ๋อแล้ว” พาฝันนั่งเคียงข้างผู้เป็นพ่อบอกเหตุผล
“เป็นสาวเป็นนาง ไม่เขินบ้างหรือไงที่ถูกเรียกว่าหม่าม้า”
“ไม่นี่ค่ะ”
“หรือเพราะฟลินต์เป็นปาป๊า”
“มะ…”
“ชาคาโมมายด์ช่วยให้หลับสบายมาแล้ว คุยอะไรกันสองพ่อลูก” นาวถือถาดเครื่องดื่มเดินออกมา วางบนโต๊ะก่อนหย่อนสะโพกนั่งลงข้างสามี ผู้หญิงแสนสวยสองคนนั่งขนาบข้างผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหล่าแม้อยู่ในวัยเลขสี่
“คุณพ่อถามพาฝันว่าไม่เขินหรือไงที่จิวเจ๋อเรียกหม่าม้า พาฝันก็ตอบคุณพ่อว่าไม่เขินค่ะ”
“จิวเจ๋อทั้งน่ารักทั้งน่าสงสาร ดีแล้วที่พาฝันเอ็นดูจิวเจ๋อ ถ้าไ
