แสงยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งที่แง้มเปิดตรงประตูกระจกออกระเบียง พาฝันรู้สึกตัวตื่นเพราะสัมผัสกับคางสากและริมฝีปากอุ่นของฟลินต์ที่คลอเคลียอยู่กับแก้มและริมฝีปาก คนตัวโตในชุดลำลองกึ่งนั่งกึ่งนอนตระคองกอดร่างเล็กไว้หลวมๆ ช่วยปัดเส้นผมที่ตกมาปรกหน้าออกให้ พลางลูบผมของเธอเบาๆ มองด้วยสายตาอบอุ่น ใบหน้าอมยิ้มละไมสีระเรื่อ พาฝันได้กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวอย่างที่คุ้นเคย
“ฟลินต์ กี่โมงแล้ว” เสียงหวานงัวเงียเพราะพึ่งตื่นนอน เรียวแขนเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นโอบลำคอหนาออดอ้อน
“สิบเอ็ดโมงครับ หิวหรือยัง”
“หิวแล้ว”
“ถ้างั้นพาฝันก็ลุกไปอาบน้ำ เฮียออกไปทำอะไรให้กิน”
“หอมแก้มก่อน”
“ทำหน้าอ้อนแบบนี้เดี๋ยวได้กินอย่างอื่นแทนข้าวหรอก”
“ได้เหรอ กำลังอยากกินไส้กรอกพอดีเลย” พาฝันแกล้งหยอกเย้า มือเล็กเลื่อนไปกอบกุมเจ้ามังกรนุ่มนิ่มที่ยังหลับใหล เพียงแค่ได้รับสัมผัสก็มีทีท่าจะผงกหัวตื่น
“ทะเล้นจริงเชียว ไปอ
