หลังจากเลือกห้องกันจนพอใจแล้วลีอาร์ก็เตรียมตัวพาทุกคนไปเที่ยวสวนสัตว์เด็กน้อยทั้งสองตื่นเต้นกันเป็นอย่างมาก ทุกคนขึ้นไปนั่งประจำที่บนรถตู้หรูโดยมีอาโนว์เป็นคนขับรถ
“เป็นอะไรครับทำไมทำหน้าแบบนั้น” ลีอาร์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นคนข้าง ๆ ทำหน้าเหมือนกับคิดอะไรอยู่
“เฮียว่าจะมีคนเห็นไหมคะ” น้ำฝนกลัวมากกลัวว่าจะมีคนเห็นเข้าถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ คนที่จะเจ็บหนักคือเขา
“ไม่ต้องกลัวนะครับไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะจับมือกันแน่น ๆ แบบนี้เสมอ“ มือหนากุมมือบางเอาไว้แน่น ลีอาร์เอ่ยเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น แน่วแน่จนอาโนว์ที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ต้องลอบมองเจ้านายผ่านทางกระจกมองหลัง มะนาวเองที่นั่งอยู่ด้านหลังกับเด็ก ๆ ก็ต้องยกยิ้มพอใจกับคำพูดของชายแปลกหน้าที่เธอเห็นสายตาเขาครั้งแรกก็รู้ว่าเขาต้องชอบเพื่อนเธอมากแน่ ๆ
“ฝนไม่อยากให้เฮียต้องมาเจ็บตัวเพราะฝนอีก” น้ำฝนเอ่ยขึ้นอีกครั้งโดยที่ไม่รู้เลยว่าเสียงของเ
