ช่วงเย็นของวันเดียวกันนั้น…
[เวลา 16:30 น.]
หลังจากก้มดูเวลาบนนาฬิกาที่ข้อมือ ร่างหนาลุกออกจากเก้าอี้ทำงานเดินไปหยิบกระเป๋าแบรนด์ดังของคนรักมาถือไว้ และอุ้มร่างบางที่หลับไหลขึ้นในท่าเจ้าสาวพาเดินออกจากห้องทำงานไป
“อ้าว!! คุณน้ำฝนหลับเหรอครับ” อาโนว์เอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าที่นายหญิงหลับอยู่ในอ้อมแขนเจ้านาย หลังจากน้ำฝนเข้าไปในห้องทำงานประตูก็ล็อกตลอดไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปส่งงานเลยกระทั่งทุกคนเห็นท่านประธานเดินออกมา
“กลับบ้าน!”
“ครับ” อาโนว์และเจซีรีบเก็บเอกสารบนโต๊ะวิ่งตามหลังเจ้านายตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวกระทั่งลิฟต์ลงมายังชั้นแอลของอาคารสูงแห่งนี้ ท่านประธานของบริษัทอุ้มสาวสวยที่หลับตาพริ้มเดินออกจากลิฟต์มาท่ามกลางสายตาของบรรดาพนักงานที่เดินไปเดินมากันอยู่ด้านล่างทุกคนจ้องมองทั้งสองด้วยความอยากรู้อยากเห็น กระทั่งท่านประธานเดินออกจากตึกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่
“คนนี้หวานใจมาเฟียแน่
