หลายวันต่อมา…
สนามบินสุวรรณภูมิ
ฟอด!!!
“เฮียต้องคิดถึงที่รักแน่เลยไม่เปลี่ยนใจไปด้วยกันจริง ๆ เหรอครับ” ใบหน้าหล่อของมาเฟียหนุ่มก้มลงไปหอมยังหน้าผากเล็ก ในตาสีนิลคู่คมดูไม่มีความสุขเอาซะเลย
“ฝนติดงานจริง ๆ นะคะแค่อาทิตย์เดียวเองเดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว” น้ำฝนเงยหน้าไปบอกคนรัก ใบหน้าสวยหวานส่งยิ้มตาหยีไปให้มาเฟียหนุ่มจนคนพี่ทนไม่ไหวต้องก้มลงบดจูบท่ามกลางผู้คนในสนามบิน
”นายครับใกล้ได้เวลาแล้วครับ“ อาโนว์คิดแล้วคิดอีกก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินมาก้มหน้าบอกเจ้านายอย่างมีมารยาท หลังจากดูนาฬิกาว่าใกล้ถึงเวลาที่จะต้องไปรอขึ้นเครื่องแล้ว
”เฮียไม่อยู่อย่าทำงานดึกรู้ไหม พักผ่อนเยอะ ๆ กินข้าวด้วย เฮียไม่อยากทิ้งที่รักไปเลย“ แขนแกร่งดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่น เขารู้สึกใจหายมากที่จะต้องแยกกันถึงหนึ่งอาทิตย์มันจะแค่แป๊บเดี๋ยวแต่สำหรับเขาหนึ่งวันก็นานเหมือนหนึ่งปี
”ต้องไปทำงานนะคะฝนจะไม่นอนดึก ไม่ดื้อ ไม
