บทที่ 47 มาเฟียง้อเมีย

ภายในห้องทำงานของมาเฟียลีอาร์ เวลา 16:30 น. ตาคมมองไปยังนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่ใส่อยู่หลายชั่วโมงแล้วเมียเขาก็เงียบไปเลย “4 โมงครึ่งแล้วเหรอวะ” ลีอาร์เอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออก “ว่าไงวะหายหัวไปเลยไอ้สัสเอกสารรอเซ็นกองเท่าภูเขาแล้ว“ ลีโอไม่มีคำทักทายอื่นเลยนอกจากคำนี้เมื่อก่อนว่าหนักแล้วตั้งแต่มีเมียน้องเขาหนักกว่าเมื่อก่อนมากไม่เข้าบริษัท ไม่มาเซ็นเอกสาร ไม่เอาอะไรสักอย่างเลย ”พรุ่งนี้กูไป“ ”โทรมามีอะไร?“ ลีโอถามน้องชายขึ้นอีกครั้ง ”มึงช่วยออกแบบเครื่องจักรให้กูหน่อย“ ”เครื่องจักรอะไรวะ?“ ”โรงงานเมียกู“ ”ลงทุนชิบหายเมียคนเดียวได้ข่าวว่าซื้อโรงใหม่เหรอวะ“ ถึงเขาจะไม่ค่อยได้คุยกันกับน้องชายแต่ลีโอก็รู้ทุกอย่างจากอาโนว์ ”อืม ที่เดิมไม่ปลอดภัยเลยไอ้สัสกูเป็นห่วง“ ”เห็นอาโนว์บอกอยู่ที่นั่นแม่งสลัมชัด ๆ แหล่งซ่องสุมคนระยำเสื่อมโทรมไม่เหมาะที่จะไปทำธุรกิจเหี้ยไรเลย