บทที่ 8 ใช้จิตวิทยาในการบังคับ

ร่างบางเดินไปหวาดระแวงไปเพราะด้านข้างของเธอมีชายร่างสูงโปร่งเดินคู่มาด้วย น้ำฝนใช้หางตาคอยมองเขาอยู่ตลอด ส่วนลีอาร์ก็คอยแอบมองพิจารณาเธอตลอดเช่นกัน มีอาโนว์ที่เดินตามหลังมาเขาคอยเก็บข้อมูลไปเงียบ ๆ งานนี้นายลีโอจะต้องรู้ นายใหญ่จะต้องรู้ มีบางครั้งที่เขาแอบยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปทั้งสองเอาไว้ กระทั่งทั้ง 3 เดินมาถึงร้านอาหารที่ห่างจากคอนโดเพียง 300 เมตร “สวัสดีค่ะจองไว้ไหมคะ” พนักงานต้อนรับของร้านรีบมาทักทายลูกค้าอย่างมีมารยาท “ไม่ได้จองครับ” ลีอาร์ชิงตอบออกไป จนทำให้น้ำฝนที่มีความสูงเพียงไหล่ของเขาต้องเงยไปมองหน้า “ลูกค้าอยากได้ที่นั่งแบบไหนคะ” “ตะ…” “ขอส่วนตัวเงียบ ๆ ครับ” น้ำฝนตั้งท่าจะตอบแต่เขาชิงตอบอีกครั้ง เพราะรู้ทันว่าคนสวยจะบอกว่าตรงไหนก็ได้แต่สำหรับเขาไม่ได้ “อยากกินเงียบ ๆ ไปกินที่วัดนู้น” จนน้ำฝนที่หมั่นไส้เขามากต้องเอ่ยพึมพำกับตัวเองคนเดียวแต่อาโนว์ที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับได้ยินชัดเขาต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากขำคนเดียว ‘เสร็จแน่นายปากเพชฌฆาตชัดๆ‘ อาโนว์บ่นพึมพำคนเดียวเขานึกสงสารเจ้านายที่ยังไม่ค่อยเข้าใจภาษาและดูเหมือนสาวเจ้าจะรู้เธอเลยแอบแขวะเจ้านายเขาทุกครั้งที่มีโอกาสด้วยคำพูดแปลกๆ “ค่ะ 3 ท่านนะคะ” “2 ครับ” ลีอาร์เอ่ยบอกพนักงาน “คุณไม่ไปกินข้าวด้วยกันเหรอคะ” น้ำฝนหันไปถามอาโนว์เธอรู้ว่าเขาคือลูกน้องไอ้ตาตัวสูงนี้แน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็นั่งร่วมโต๊ะด้วยกันได้ไม่เห็นเป็นไรเลย “ไม่ครับเดี๋ยวผมนั่งแยกดีกว่า เชิญนายตามสบายครับ” อาโนว์เดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างปล่อยให้เจ้านายได้ใช้เวลาส่วนตัวในการจีบสาวหรือไปนั่งให้สาวด่านั่นก็เรื่องของนายแล้ว “ค่ะ เชิญคุณลูกค้าด้านนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวเดินนำทั้งสองเข้าไปในร้านมุมส่วนตัวที่ต้องจองล่วงหน้าแต่วันนี้แปลกไม่มีใครจ้องที่ตรงนี้เลยราวกับว่ารอลูกค้า 2 คนนี้อย่างไงอย่างงั้น “เมนูค่ะ” พนักส่งเมนูอาหารให้กับทั้งสอง “อยากกินอะไรคุณก็สั่งสิค่ะ รีบกินจะได้รีบกลับ” น้ำฝนไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจคนตรงข้ามและเธอก็ไม่อยากทำความรู้จักเขาแม้จะรู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อนที่ไม่ใช่ในห้างวันนี้ก็ตาม ลีอาร์ได้แต่อมยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นคนสวยทำราวกับอยากไปจากตรงนี้เขายิ่งอยากแกล้งทั้งที่ความเป็นจริงเขาไม่ชอบแกล้งใครเลย “วันนี้ไปซื้ออะไรที่ห้างเหรอครับ” “เรื่องของฉันค่ะ” ‘ยัยตัวแสบร้ายนักนะเดี๋ยวเถอะ!!!’ ลีอาร์ตวัดสายตาไปมองยังคนสวยตรงข้ามเขาได้แต่ทดบัญชีโทษเอาไว้ในใจและรอเอาคืนให้สาสมกับที่เธอเมินเฉยใส่เขา “งั้นผมถามใหม่คุณพักอยู่กับใครครับ” ลีอาร์ไม่คิดยอมเธอไม่ตอบคำถามนี้เขาก็จะหาคำถามมาถามใหม่ให้เธอยอมตอบเขาให้ได้ “เรื่องของฉันค่ะ” ‘ผู้ชายอะไรหน้าตาก็ดีแต่จุ้นจ้านเรื่องคนอื่นถามเหมือนสนิทกัน’ ”ด่าผมอยู่เหรอครับ“ ลีอาร์เอ่ยขึ้นหลังจากเห็นสายตาคู่นั้น เขารู้ว่าเธอกำลังด่าเขาทางสายตา น้ำฝนที่ได้ยินคำถามต้องเบิกตากว้างขึ้น ‘นี่ฉันออกอาการขนาดที่เขาจับได้เลยเหรอ’ เธอถามตัวเองในใจโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าคือมาเฟียที่มีดีกรีเป็นถึง ดร. ลีอาร์จบจิตวิทยามาจากมหาลัยชื่อดังจากต่างประเทศเขาเรียนถึงระดับปริญญาเอกเพียงเพราะชอบในการเรียนไม่ได้ยึดติดที่วุฒิปริญญาแต่อย่างใดเพราะรู้ดีว่าท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เขาจะเป็นนั่นก็คือ มาเฟียตระกูลลูคัส ตามรอยผู้เป็นพ่อเพื่อรักษาและดูแลอาณาจักรให้ยืนยาวมั่นคงสืบไป ลีอาร์ศึกษามาทางด้านนี้เพราะเขาไม่ชอบที่จะพูดเขาชอบใช้กระบวนการทางจิตเรียนรู้อารมณ์และบุคลิกภาพพฤติกรรมคนอื่นมากกว่า ลูกน้องทุกคนรู้ดีว่าลีอาร์เป็นคนที่ฉลาดไหวพริบดี จับคนโกหกหรือเค้นเอาความจริงจากศัตรูได้เก่งที่สุดเหมือนอย่างที่เขากำลังทำกับคนสวยของเขาอยู่ตอนนี้ “นี่คุณจะกินไหมคะข้าวถ้าไม่ฉันจะได้กลับ” เธอเหมือนจนทางให้กับเขาจึงเอ่ยถามและแสร้งทำเป็นว่าไม่พอใจออกไป “ทำไมครับเขินเหรอที่ผมรู้ทัน” “ชิ จะเขินอะไรคนไม่ใช่หมอดูสักหน่อย” เรียวปากสีหวานพึมพำคนเดียวก่อนที่เธอจะเลิกสนใจเขาแล้วหันมาดูเมนูอาหารในมืออีกครั้ง ทั้งสองสั่งอาหารหลายเมนูระหว่างที่เชฟฝีมือดีกำลังเตรียมอาหารอยู่นั้น ลีอาร์ก็เอาแต่จ้องมองเธอในใจนึกชื่นชมเธออยู่ไม่น้อยคนสวยยังใส่ชุดเดิมที่เจอกันที่ห้างและเขาก็นึกไปถึงที่ผับในคืนนั้นเธอสวยและแปลกตามากเธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ใส่อะไรก็สวยดูดีไปหมดนี่ถ้าแม่เขาเห็นแม่จะต้องชอบเธอมาก ๆ อย่างแน่นอนบนโต๊ะอาหารตกอยู่ในความเงียบจนน้ำฝนรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเองมันเป็นวิธีการกดดันของลีอาร์ให้เธอยอมปริปากพูดกับเขาก่อนและมันก็ได้ผล… “คุณชื่ออะไรคะ” น้ำฝนถามออกไปอย่างลืมตัว จนคนพี่ยกยิ้มน้อย ๆ ตรงมุมปาก “ลีอาร์ครับ คุณละ“ ”น้ำฝนค่ะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับค่าเครื่องดื่มในคืนนั้นฉันหวังว่าอาหารมื้อนี้จะทำให้เราหายกัน“ น้ำฝนเอ่ยบอกเสียงเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอเล็ก ๆ ‘ก็เขาจ่ายให้เธอเองแล้วยังมีหน้าโทรมาทวงเธออีกคืออะไร’ ในใจเธอกลับนึกตำหนิเขา “คุณกำลังนินทาผมอยู่” ลีอาร์เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันอีกครั้งและเป็นอีกครั้งที่น้ำฝนจะต้องตกใจราวกับว่าเขามานั่งอยู่กลางใจเธอซะงั้น “ขออนุญาตเสริฟ์น้ำนะคะ” พนักงานเสริฟ์ของร้านเข้ามาทำให้ทั้งสองต้องหันมาสนใจ ลีอาร์มองพนักงานรินน้ำส้มใส่แก้วให้กับเธอตอนสั่งอาหารไปไม่มีน้ำส้มมีแต่น้ำเปล่าของเขาแสดงว่าเธอคงมาทานข้าวที่นี่บ่อย ๆ อย่างแน่นอน “วันนี้เป็นส้มสายน้ำผึ้งนะคะแบบที่คุณน้ำฝนชอบ“ พนักงานเอ่ยบอกลูกค้าประจำของร้านที่วันนี้มาแปลกมากับชายหนุ่มรูปหล่อแตกต่างจากทุกวันที่มากัน 3 สาว ”ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวขอเอากลับบ้านด้วย 3 ขวด“ น้ำฝนเอ่ยบอกพนักงาน มันจริงอย่างที่ลีอาร์คิดไว้ไม่มีผิดว่าเธอต้องชอบน้ำส้มและคงมาทานข้าวที่นี่บ่อยอย่างแน่นอน ”คุณผู้ชายรับด้วยไหมคะ น้ำส้มร้านเราอร่อยมากคุณน้ำฝนชอบมากเลยค่ะ“ พนักงานถามลูกค้าอีกท่านอย่างมีมารยาทตามหน้าที่ ”ครับ ผมจะลอง“ ลีอาร์ถึงแม้จะรักสุขภาพมากออกกำลังกายทุกวันเช้าและก่อนนอนแต่ผลไม้หรือน้ำผลไม้คือสิ่งที่เขาไม่ชอบเอาซะเลย พนักงานรินน้ำส้มใส่แก้วใบใสอีกแก้วให้กับลูกค้าหนุ่ม ลีอาร์ไม่รอช้ายกมันขึ้นมาชิมรสชาติหวานอมเปรี้ยวของมันทำให้เขานึกแปลกใจอีกทั้งยังมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ ‘รสชาติแบบนี้สินะที่ผู้หญิงชอบ’ เขาได้แต่คิดคนเดียวในใจและจดจำรสชาติของน้ำส้มแก้วนั้นไปด้วย ^^