สองวันต่อมา…
ประเทศไทย
[เวลา 09:30 น.]
“คุณลุงข๋า..” เสียงใสของฟาเดียเอ่ยเรียกคุณลุงเสียงดังหลังจากลงจากรถ
“ตายแน่ถ้ากูไม่พามาส่ง…กูเนี่ยแหละตายแน่บังคับไอ้ไข่แดงให้เหยียบกู ยุไอ้นินจาให้กินกู ๆ ต้องเกือบตายวันละกี่รอบมึงรู้บ้างไหมวะ” ฟาโรชี้หน้าด่าลีอาร์อย่างเอาเรื่อง ลูกสาวเขาร่ำร้องจะมาหาลุงลีอาร์ทุกวัน อย่างเช่นวันนี้ที่ฟาเดียรู้ว่าลุงลีอาร์กลับมาแล้วและถ้าไม่พามาเป็นเขาอีกที่จะต้องตกไปเป็นอาหารนินจา
“หึ! แค่มึงมาส่งก็จบไหมว่ะ” ลีอาร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอและเอ่ยถามคนตรงหน้า
“จบเหี้ยอะไรของมึงบ้านแม่งไกลชิบหาย มึงช่วยไปซื้อบ้านใกล้ ๆ พวกกูได้ไหมว่ะ”
“จ่ายคนละครึ่งกับกูเดี๋ยวกูไปซื้อติดกับบ้านมึงเลย”
“อย่ามางกเรื่องไร้สาระไอ้สัส! ไม่ใช่เรื่องของกู”
“คุณลุงข๋า…“ ฟาเดียคล่องแขนไปที่ลำคอแกร่งของลีอาร์และเอ่ยเรียกเสียงหวาน ดวงตาสีฟ้ากลมโตจ้องมองผู้เป็นลุงจนลีอาร์ที่เห็นสายตาของหลาน
