24
- ความคิดถึงห้ามกันไม่ได้ –
ฉันนั่งกับยัยแพรวที่สภาพเรียกว่าเละเทะได้ไม่นาน พี่เจเดนก็เดินหน้าบึ้งมาทันที ‘ถึงจะหล่อแต่ก็น่ากลัวมาก ยัยแพรวยับแหงๆ’
“ขอบคุณออยมากที่ดูแพรวให้พี่”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เจเดนรีบพาแพรวกลับเถอะ”
“แล้วเราล่ะกลับยังไง”
“ออยเอารถมา แล้วก็ไม่ได้ทานแอลกอฮอล์อยู่แล้วค่ะ”
“ยังไงเราก็เป็นผู้หญิงอย่าแวะข้างทางล่ะ นี่ก็ดึกแล้วพี่พาแพรวกลับก่อนนะ”
“ค่ะ” ฉันยืนลาพี่เจเดนที่ตอนนี้พยายามพยุงแพรวกลับไป เสียงโหวกเวกโวยวายของแพรวทำเอาพี่เจเดนถึงกับกุมขมับ แต่เห็นแบบนี้จริง ๆ ดูพี่เจเดนก็รักแพรวมากนะ แค่ไม่ค่อยแสดงออกเพราะนิสัยนิ่งขรึมล่ะมั้ง
ฉันขับรถกลับคอนโดโดยที่ไม่ได้แวะที่ไหนเลย พอตัวคนเดียวแล้วมันก็เหงา ๆ ตัวอยู่ที่นี่ แต่หัวใจอยู่ทางโน้น เฮ้อ...คิดถึงเวย์จังเมื่อไหร่ที่เราจะได้เจอกัน ฉันเองก็อยากบินไปหาเวย์นะ แต่เพราะงานที่รัดตัวจะทิ้งคนไข้ก็ไม่ได้นะสิ
ฉันกลับมาถ
