กว่ายากูซ่าหนุ่มจะเดินกลับมาถึงบ้าน ไข่หวานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นแบบเดียวกันกับตอนที่เขาไปลักพาตัวมาจากบ้านพักที่มินาโตะ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสดใสผิดหูผิดตา มิหนำซ้ำยังฮัมเพลงที่เรย์ฟังไม่ออกขณะเติมหน้าทาปากปิดท้าย
“อารมณ์ดีจังนะ ถ้ารู้ว่าดีใจที่ได้ออกจากบ้านผมขนาดนี้จะรีบไปส่ง”
คนขี้ประชดพึมพำออกมาอย่างจงใจให้เธอได้ยิน ก่อนจะนั่งหย่อนเท้ากอดอกพิงเสาที่เดิม โดยมีเจ้าคุโระมานั่งรอบริเวณปลายเท้า
มาเฟียสาวหันขวับ ลิปสติกในเมื่อเมื่อกี้แทบเลอะขอบปากหลังจากได้ฟังประโยคพิลึกที่ไม่เคยได้ยินจากอีกฝ่ายมาก่อน มือเรียวเก็บเครื่องสำอางใส่กระเป๋า เดินออกมาหาคนตัวโตพร้อมนั่งหย่อนขาข้างกัน แต่เพียงแค่ก้นสัมผัสพื้นไม้ เรย์ก็รวบตัวเธอยกขึ้นมานั่งบนตักสวมกอดแน่น
“เมื่อกี้พูดกับไข่หวานหรือเปล่า”
“พูดกับคุโระ”
“อ้อ...” เสียงหวานตอบรับแผ่วเบาไม่ได้ถามต่อ
นั่นทำเอาคนตั้งใจประชด
