“กูอยากคุยกับพิณ” คิรินทร์ยอมพูดตรงๆ
“ถ้ามึงอยากคุยมึงก็ต้องยอมถอยบ้าง ถ้าเช้ามาคุณพิณเจอว่ามึงอยู่ที่นี่มึงคิดว่าเขาจะไม่ไปที่อื่นเหรอ” ศิวัชพูดตรงๆ เช่นกัน
“ไอ้วัช มึงแค่บอกกูว่าพิณเขานอนห้องไหนก็จบแล้ว” คิรินทร์ดื้อดึง
“จบกะผีมึงสิ บ้านมึงมึงจะทำยังไงก็เรื่องของมึง แต่บ้านกูพ่อแม่กูก็อยู่ ถ้ากูปล่อยมึงไปหาคุณพิณในห้องนี่กูเหี้ยเลยนะ” ศิวัชชักเหลืออด เขาตบไหล่ญาติหนุ่มอีกครั้ง
“เชื่อกู กลับไปนอนคอนโดมึง แล้วค่อยมาคุยกับคุณพิณวันหลัง”
คิรินทร์จำใจกลับมานอนที่คอนโดของตนเอง กว่าเขาจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ชายหนุ่มเสี่ยงโทรหาอรุณประภาอีกครั้ง
อรุณประภาได้นอนไปเมื่อตอนหัวค่ำ เธอจึงตื่นมากลางดึกพอดี ได้ยินเสียงเรียกเข้าเธอจึงหยิบมาดู
“ค่ะ” เธอกดรับแล้วพูดสั้นๆ
“พี่อยากรู้ว่าพิณโกรธพี่เรื่องอะไร บอกพี่ได้ไหม” คำถามของเขาทำให้เธอนิ่งอึ้งไปเหมือนกัน
“ถ้าเรื่องที่น้องออเข้าโรงพยาบาล
