พาไปหาข้อมูลสำคัญ

กวินมองอรุณประภาแล้วยิ้มให้ เขาแนะนำตัวเอง “สวัสดีครับ ผมชื่อกวินเป็นเจ้าของรีสอร์ทที่นี่ครับ คุณ..” เขาพูดค้าง “พิณค่ะ ยินดีที่รู้จักค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้ชายตรงหน้า “วันนี้มีอะไรพิเศษบ้าง” คิรินทร์ถามขึ้นมาห้วนๆ “วันนี้เหรอ แพงมีแกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวกับขนมจีน ทอดมันปลากราย” “พิณทานได้ไหมครับ” ไกด์ส่วนตัวหันมาถามเธอ “ได้ค่ะ” อีกไม่นานอาหารถูกทยอยเสริฟ สองหนุ่มสาวทานกันเงียบๆ เมื่อทานเสร็จแล้วกวินกลับมาร่วมโต๊ะด้วยพร้อมกับผู้หญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาสวยมากเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง ตัวเล็กแบบบางน่าทนุถนอม “คุณพิณครับ นี่แพงภรรยาผม” ผู้หญิงสองคนยิ้มให้กัน กวินเลื่อนเก้าอี้ให้แพรพิไลนั่งตรงข้ามกับอรุณประภา “เห็นพี่คินบอกว่าคุณพิณอยากรู้เกี่ยวกับภูริดารีสอร์ทเหรอคะ” แพรพิไลชวนแขกสาวคุย “เอ่อ..ค่ะ ถ้าไม่รบกวนคุณแพง” อรุณประภาตอบ “ไม่รบกวนแพงหรอกค่ะเรื่องนี้ เพราะต้องเป็นเรื่องที่พี่ก้องเขาตอบ เขาเคยเป็นหนึ่งในกรรมการบริหารที่นั่นค่ะ” แพรพิไลชี้ไปทางสามี “นอกจากนั้นเขาก็เคยเป็นแฟนกับทองธารา ลูกสาวคนเล็กของคุณธเนศด้วยค่ะ” คำบอกนั้นทำให้หญิงสาวแปลกใจ ส่วนกวินทำเสียงโอดครวญ “แพงจ๋า พี่แค่หลงผิดชั่วคราวเอง” “ก็ยังไว้ใจไม่ได้หรอกค่ะ ยายนั่นวันดีคืนดียังโทรมาอยู่เลย แต่คุยกับคุณพิณก่อนดีกว่าค่ะ” เธอตัดบท อรุณประภาประหลาดใจกับพวกเขา ผู้ชายสองคนเคยมีแฟนคนเดียวกัน แล้วยังเป็นเพื่อนกันได้อยู่อีก “คุณกวินเคยคบกับทองธาราเหมือนพี่คินเหรอคะ” เธอถามตรงๆ ผู้ชายสองคนใช้ผู้หญิงคนเดียวกัน เธอคิดดีไม่ได้เลย “มันผ่านมานานแล้วครับ น้องพิณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับที่นั่นถามได้เลย” กวินรีบเปลี่ยนเรื่อง “พิณกับครอบครัวตกลงใจซื้อหุ้นของภูริดารีสอร์ท 75% มาบริหารงานต่อค่ะ แต่ตอนนี้เท่าที่ดูเอกสารการเงินคร่าวๆ พบการจัดซื้อและจ่ายเงินหลายอย่างมากที่ไม่มีเหตุผล และไม่สมเหตุสมผล โดยเฉพาะรายการเกี่ยวกับของใช้ในห้องพักและเฟอร์นิเจอร์ค่ะ” “น้องพิณจำเป็นต้องออกหน้าเองไหมครับ พี่ว่ามันค่อนข้างอันตรายมากไป” “ความเสียหายไม่ถึงร้อยล้าน มันยังไม่น่าจะถึงฆ่ากันตายนะคะพี่กวิน” เธอแย้ง ในขณะที่คิรินทร์ออกความเห็น “แล้วถ้ามันสะสมนานๆ ล่ะพิณ” “พี่เคยดูแลงานด้านการเงินของที่นั่นมานิดหน่อย ความไม่โปร่งใสมีมานานแล้ว และที่สำคัญหลักฐานที่พี่มีมันชัดเจนว่า คุณธเนศที่เป็นเจ้าของ 'โกงตัวเอง' ครับ” เขาพูดต่อท่ามกลางความไม่อยากเชื่อของอรุณประภา “และการที่ทองธารามาคบกับผมในช่วงนั้น ก็เพื่อที่จะหลอกใช้ผมเกี่ยวกับการทุจริตของที่นั่น เรื่องนี้มีมานานแล้วครับน้องพิณ” "แล้วถ้ามันชัดเจนว่าเจ้าของเดิมเขาโกงตัวเอง พิณจะทำยังไง" คิรินทร์ถามความเห็น "คนตายไปแล้ว คงไม่ทำอะไรหรอกค่ะ แต่มันคงมีผลกับการบริหารคน ทางเราคงต้องเปลี่ยนตัวผู้บริหารในทุกตำแหน่งสำคัญ" อรุณประภาพูดถึงแนวทางของเธอ "อ้อ อีกเรื่องค่ะ มีใครคุ้นเคยกับคุณทิพย์ธาราไหมคะ เธอรู้เรื่องนี้รึเปล่า" หญิงสาวถามต่อ "ทิพย์เป็นเพื่อนแพงเองค่ะ ถ้าถามว่ารู้ไหมเพิ่งรู้ก่อนหน้านี้ไม่นาน เพราะทิพย์ไม่เคยมีส่วนในการบริหารที่นี่เลย" แพรพิไลตอบ เธอพูดต่ออย่างมีอารมณ์ "จริงๆ แพงมองว่าทิพย์เป็นหนังหน้าไฟ ที่คนพวกนั้นดันให้ออกหน้ารับผิดชอบแทนด้วยซ้ำ" แพรพิไลพูดต่อ "อีกอย่างนะคะ เคยมีเสียงซุบซิบกันว่าการตายของคุณธเนศไม่ใช่อุบัติเหตุค่ะ แพงว่าการไม่รื้อฟื้นน่าจะดีกับตัวเราเองมากกว่า" "ก็จริงค่ะ" ตราบใดที่การเสียชีวิตไม่เกี่ยวกับฉัตรอรุณ เธอไม่ควรก้าวล่วงแต่ลึกๆ อรุณประภาก็ยังมีความไม่สบายใจแฝงอยู่ เธอได้คำตอบแล้วสำหรับการบริหารภูริดารีสอร์ท ทางฉัตรอรุณจะเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ตัวคนทำงานและรูปแบบการทำงานทั้งหมด คิรินทร์ขอตัวลุกไปคุยกับกวินในห้องทำงาน สองสาวจึงนั่งคุยกันตามลำพัง "พี่คินเขาเป็นหุ้นส่วนที่นี่ด้วยค่ะคุณพิณ คงจะไปดูบัญชีกัน" แพรพิไลบอก "เรียกพี่พิณเฉยๆ ดีกว่าค่ะ คุณแพงคงอายุเท่าทิพย์ใช่ไหมคะ" อรุณประภาถาม "ใช่ค่ะ ทิพย์กับแพงรุ่นเดียวกัน เราเรียนมาด้วยกัน สนิทกันทุกเรื่อง" แพรพิไลพูด อรุณประภามองสาวรุ่นน้องอย่างพิจารณา "ท่าทางแพงไม่เหมือนคนที่นี่เลยค่ะ" แพรพิไลยิ้มๆ "แพงเป็นคนเชียงใหม่ค่ะพี่พิณ ที่มาที่นี่ตอนแรกแค่จะมาเยี่ยมทิพย์ตอนที่แม่ของทิพย์เสียชีวิตใหม่ๆ เมื่อปีที่แล้ว ไปๆ มาๆ เจอพี่ก้อง ละโน่นนี่นั่นเลยอยู่ยาวค่ะ" "หืมม พ่อแม่น้องทิพย์เสียไล่ๆ กันเลยเหรอคะ" อรุณประภาอุทานอย่างตกใจ "ใช่ค่ะพี่พิณ พี่น้องคนอื่นก็แยกย้ายไปหมด ทิพย์ต้องสู้กับโฮมสเตย์ของแม่คนเดียว ทำเลี้ยงเด็กในบ้านคนอื่นๆ ค่ะ" แพรพิไลกล่าว เธอรีบอธิบายเพิ่มเมื่อเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของสาวรุ่นพี่ "คือแม่ของทิพย์รับเด็กกำพร้ามาอุปการะค่ะพี่พิณ ตอนนี้ยังมีอยู่ 4 คนที่บ้านค่ะ อายุมากสุด 17 อายุน้อยสุด 5 ขวบ" อรุณประภารับฟังอย่างทึ่งที่หญิงสาวคนนั้นต้องรับภาระเกินตัว ภายในใจเธอคิดว่าคงต้องไปเยี่ยมทิพย์ธาราสักวัน คิรินทร์กลับเข้ามาเขามองเวลา มันบ่ายมากแล้ว