“อ้าว...พี่เหนือกำลังจะกลับแล้วเหรอคะ?” อัยรินทร์ส่งยิ้มมาให้พร้อมกับพยายามจัดทรงผมยาวมาบังด้านหน้าปิดรอยที่หมาป่าเจ้าเล่ห์ดูดเม้มตอนอยู่ในห้อง
“อื้อ ว่าจะชวนไปกินข้าวน่ะ...อัยย์ว่างไหม?”
“เอ่อ...”
เธออึกอักไม่ได้ตอบคำถามในทันที หันไปมองร่างสูงทั้งสามที่เดินตามมาด้านหลังแล้วก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจ้องไปที่ลมเหนือด้วยสายตาเย็นเฉียบ
“น้องอัยย์ไม่ว่างหรอกครับ มีนัดกับพวกเราแล้ว” เป็นโฬมที่ตอบคำถามนั้นแทน
“คะ?” คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างงุนงง
เธอไปนัดกับพวกเขาตอนไหนกัน?
“ก็นัดกินข้าวไงครับ หนูสัญญากับพวกพี่ไว้แล้วว่าจะเป็นเจ้ามือ จำไม่ได้เหรอ?”
“เอ่อ...จะ จำได้แล้วค่ะ” เธอไม่รู้ว่าไปสัญญาอะไรนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ตามน้ำไปก่อนเพราะขี้เกียจอธิบายให้มากความ
“นี่ใครเหรออัยย์?” ลมเหนือมองสำรวจทั้งสามคนอย่างไม่ค่อยถูกชะตานัก
“เอ่อ...นี่พี่โฬม พี่อคิณ แล้วก็พี่ภัทรค่ะ” อั
