บทที่ 41
หลังจากเดินเล่นอยู่ริมชาดนานเกือบชั่วโมง แพทริเซียก็เดินตามร่างสูงใหญ่ของฮาร์เวียเข้ามาภายในคฤหาสน์ ซึ่งก็บังเอิญอย่างน่าประหลาดใจ เพราะตามิ่งกับยายมาเดินสวนมาพอดี
“ตามิ่ง... ผู้หญิงคนนี้บอกว่าเป็นหลานสาวของคนรู้จักของตา... จริงหรือเปล่า” เมื่อเจอสองผู้เฒ่าฮาร์เวียจึงเอ่ยถามสิ่งที่แคลงใจมาตลอดทั้งคืนทันที
ชายชราผมสีดอกเลาทำหน้าเลิ่กลั่กจนแพทริเซียกลัวความจะแตกจึงต้องรีบพูดนำร่องออกไป
“แพทเป็นหลานของลุงทองอยู่ไงตามิ่ง เมื่อวานก็ยังไปชวนให้มาทำงานอยู่เลย วันนี้ทำเป็นลืมไปซะแล้ว แก่แล้วก็เลยจริงๆ นะตา...”
หญิงสาวแสร้งหัวเราะ ขณะที่ฮาร์เวียหันมาทำตาดุใส่ แถมยังตะคอกด้วยเสียงกระด้าง
“หุบปาก ฉันไม่ได้ถามเธอ...”
แพทริเซียหน้าเจื่อนลงอย่างน่าสงสาร “เจ้าค่ะ คุณผู้ชาย...”
ชายหนุ่มปลายตามองอย่างสุดรำคาญ ก่อนจะหันไปคาดคั้นตามิ่งต่อ
“ว่าไงตามิ่ง... ตอบมาสิ...”
“เอ่อ... คือ... หนูแ
