พระแม่ลักษมี “แฟนเก่าคนนี้” หนูขอคืนนะคะ

“เลิกกันเถอะวิศวะ… วีเบื่อเธอแล้วอ่ะ แล้ววีก็มีคนใหม่แล้วด้วย” เสียงของวีนัสดังนิ่ง แต่ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนแทบชาหนึบ คำพูดที่เธอปล่อยออกไป… ไม่ต่างอะไรกับมีดที่กำลังกรีดลงกลางอกตัวเอง วิศวะชะงักไปเหมือนถูกตบหน้า “พูดบ้าอะไรของเธอว่ะ วีนัส” เขาแทบไม่เคยขึ้นเสียงใส่เธอ แต่วันนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความเจ็บที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ วีนัสกัดฟันแน่น ไม่กล้ามองสบตา “ก็เนี่ย… วิศวะใจร้อนแบบนี้ไง วีเลยเบื่อ เลิกกันเถอะ” เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจให้เย็นชา ทั้งที่หัวใจด้านในกำลังสั่นจนแทบยืนไม่ไหว “เธอคิดดีแล้วหรอ…” เสียงของวิศวะสั่นน้อย ๆ แบบที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้ตั้งใจ “ฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอวีนัส ทำไมถึงมีคนใหม่… ทั้ง ๆ ที่เรายังไม่ได้ตกลงเลิกกันเลยนะ” วีนัสหลุบตาลง ไม่กล้าสบสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขา เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนฝืนยิ้มเย็น ๆ ออกมา “ก็อย่างที่บอก… วีเบื่อ วีเหนื่อย” เธอเน้นคำทีละคำราวกับกำลังตัดสัมพันธ์ของตัวเอง “แล้วคนใหม่เขาก็สนใจวีมากกว่าเธอด้วย เพราะงั้น… ต่อไปนี้ไม่ต้องโทรหรือส่งข้อความอะไรมาแล้วนะ เลิกกันเถอะ” เธอพูดย้ำอีกครั้งราวกับจะปิดประตูทุกบาน ก่อนหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว เสียงรองเท้ากระทบพื้นเบา ๆ ของวีนัสดังไกลออกไปเรื่อย ๆ แต่หัวใจของวิศวะกลับหนักขึ้นทุกก้าวที่เธอเดินหนี เขายืนมองแผ่นหลังของเธอที่ค่อย ๆ ไกลออกไป… ไกลจนเขารู้ว่า ต่อให้ยื้อมากแค่ไหน ครั้งนี้เขาก็เสียเธอไปจริง ๆ แล้ว —— สามวันต่อมา… โรงอาหารของโรงเรียนมัธยมเต็มไปด้วยเสียงจอแจ เด็กหลายกลุ่มกำลังกินข้าว คุยกันเสียงดัง บางโต๊ะมีเด็กชายวิ่งไล่กันจนคุณครูเวรต้องเดินมาเตือน บรรยากาศวุ่นวายตามสไตล์โรงเรียนช่วงพักกลางวัน ที่มุมโซนโต๊ะยาวริมหน้าต่าง วิศวะนั่งนิ่งอยู่กับถาดข้าวแทบไม่ได้แตะกิน ข้าง ๆ เป็นภูผาและอาทิตย์ สองเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่ประถม เขาอยู่กลุ่มเดียวกันมาตลอดจนใคร ๆ ก็รู้ว่าเป็นแก๊งสามหนุ่มประจำสายวิทย์-คณิต ภูผาเพิ่งลากเก้าอี้เหล็กฝืด ๆ ออกนั่ง ก่อนจะถามทันที “เห้ย ไอวิศวะ… มึงเลิกกับวีนัสแล้วจริงดิ?” เสียงเขานี่ดังจนโต๊ะข้าง ๆ แอบหันมามอง “เมื่อกี้กูเห็นวีนัสเดินคู่กับไอ้นนท์ ห้องแปดอยู่ด้วยนะเว้ย” วิศวะชะงักไปนิด แต่ตอบเสียงเรียบ “อืม… วีนัสบอกเลิกกู แล้วก็ไปคบกับไอ้นนท์” “ห๊ะ?! ไปคบกันตอนไหนวะ?” อาทิตย์ ที่กำลังเขี่ยหมูทอดในจานอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้น “กูว่ามึงสองคนยังดี ๆ กันอยู่เลยนี่หว่า…” “ไม่รู้ว่ะ…” วิศวะวางช้อนลงเหมือนไม่อยากแตะข้าวต่อ “ช่างมันเหอะ กูไม่อยากเก็บมาใส่ใจแล้ว” อาทิตย์หลุบตาเหมือนเพิ่งรู้ว่าถามแรงเกิน “เออ ๆ โทษทีว่ะ กูแค่สงสัยเฉย ๆ ไม่ได้จะซ้ำเติม” ภูผามองหน้าเพื่อนตรง ๆ ก่อนถามประโยคที่แทงใจสุด “แล้วมึงจะมองหน้ากันติดปะวะ? อยู่ห้องเดียวกันด้วย” โต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงเด็กโดนบอลกระแทกดัง “ป้าบ!” ที่ลานกว้างยังดังอยู่ แต่ในโต๊ะของพวกเขาเหมือนทุกอย่างหยุดลงแค่ตรงนั้น วิศวะยิ้มจาง ๆ แบบฝืนสุดชีวิต “ก็ต้องติดแหละ… จะทำไงได้ล่ะ” แต่เพื่อนทั้งสองรู้ดี ว่าวิศวะไม่ได้โอเคเลยแม้แต่นิดเดียว —— เข้าเรียนภาคบ่าย… เสียงออดดังได้ไม่นาน คุณครูประจำวิชาก็เก็บเอกสารก่อนหันมาบอกเด็กทั้งห้อง “เอาล่ะนะคะ การบ้านที่ครูสั่งไปอย่าลืมมาส่งกันด้วยนะ ใกล้สอบแล้ว ถ้าไม่อยากติดศูนย์ก็รีบทำมาให้เรียบร้อยค่ะ” ว่าจบคุณครูก็เดินออกจากห้อง ปล่อยให้บรรยากาศในห้องเริ่มวุ่นตามสไตล์ช่วงเย็นใกล้เลิกเรียน “วีนัสสสส~ เลิกเรียนแล้วไปหาอะไรกินหน้าโรงเรียนกัน!” เสียงเพื่อนสาวของวีนัสดังลั่นจนคนทั้งห้องหันมามอง วีนัสเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ “เออ เอาดิ กูอยากกินมะม่วงอ่ะ เปรี้ยว ๆ หน่อย” เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มผู้หญิงดังไปทั่วโต๊ะริมหน้าต่าง ด้านหลังห้อง แถวติดประตู วิศวะนั่งนิ่ง มือเก็บสมุดใส่กระเป๋าช้า ๆ แต่สายตากลับจับจ้องที่วีนัสตลอด เหมือนหัวใจมันเผลอทำงานเองโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนของเขาแล้ว ภูผาที่นั่งติดกันเหลือบตามองเพื่อน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ เขามองตามสายตาของวิศวะไปยังโต๊ะวีนัส แล้วหันกลับมาเตือนอย่างอ่อนใจ “ไปเถอะมึง… เลิกสนใจเขาได้ละ” น้ำเสียงไม่ได้แข็ง แต่หนักแน่นพอให้รู้ว่าเขาเป็นห่วงเพื่อนจริง ๆ วิศวะกำมือบนหูซิปกระเป๋าแน่นเล็กน้อย แต่ก็ยังหันไปมองวีนัสอยู่ดี เหมือนจะเลิกไม่ได้ง่าย ๆ อย่างที่เพื่อนพูด หลังเลิกเรียนไม่นาน วิศวะ ภูผา และอาทิตย์ ก็เดินออกมาหน้าโรงเรียนเหมือนทุกวัน โซนขายของกินส่วนหน้าประตูเต็มไปด้วยเสียงคนจอแจ กลิ่นลูกชิ้นทอดและไก่ปิ้งลอยตลบอบอวลจนท้องร้องตามแบบเด็กมัธยม ทั้งสามหยุดที่ร้านลูกชิ้นเจ้าประจำของลุงหนุ่ม วิศวะกำลังส่งจานลูกชิ้นที่เลือกแล้วให้ลุง ทว่า… เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นข้าง ๆ วีนัสเดินเข้ามาหยุดที่ร้านเดียวกันแบบไม่ทันตั้งใจ เธอเห็นเขาก่อน และเหมือนจะยิ้มทักทาย เป็นรอยยิ้มแบบเพื่อน… แบบที่ดูพยายามทำให้ธรรมดา ทั้งที่มันไม่ธรรมดาเลยสำหรับเขา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยชื่อเขา… “วีนัส!” เสียงของนนท์ดังขึ้นดักทันทีจากด้านหลัง วีนัสหันไปตามเสียง “อ้าว เลิกเรียนแล้วหรอ ว่าจะซื้อลูกชิ้นเสร็จแล้วไปนั่งรอหน้าตึก” นนท์เดินเข้ามาใกล้จนแทบชิด ยิ้มกว้างเหมือนโลกนี้มีแค่เธอ “อื้ม อาจารย์ปล่อยเร็วอ่ะ วันนี้เราไปส่งเองนะ วันนี้เอามอไซค์มา” เขาว่าพร้อมยื่นมือไปคล้องคอเธอแบบสนิทสนม อีกข้างก็ชูพวงกุญแจรถแกว่งไปมาอวดอย่างภูมิใจ ภาพสองคนนั้นอยู่ในสายตาวิศวะเต็ม ๆ ใกล้กว่าเมื่อสามวันก่อน ชัดกว่า แล้วยิ่งเจ็บกว่าเดิมหลายเท่า “ไอหนุ่ม! ลูกชิ้นเอ็งนี่ ราดน้ำจิ้มเลยไหม?” เสียงลุงเจ้าร้านดังขึ้นพอดี ทำให้วิศวะสะดุ้งออกจากภวังค์ “อ่—อ่อ… ราดเลยครับลุง” เขาตอบตะกุกตะกักเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยืนทำอะไรอยู่ ลุงหนุ่มราดน้ำจิ้มแล้วส่งถุงลูกชิ้นให้ วิศวะยื่นเงินให้เร็ว ๆ เหมือนอยากรีบออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด แต่เสียงหัวเราะของวีนัสกับนนท์ยังดังตามหลัง แสบเหมือนน้ำร้อนราดลงบนแผลสด อาทิตย์มองหน้าเพื่อน แล้วรีบแตะไหล่วิศวะ “ไปเถอะมึง… อย่าอยู่ตรงนี้เลย” วิศวะไม่ตอบ แต่แรงบีบกระชับที่ด้ามถุงลูกชิ้นบอกแทนทุกอย่าง เขาเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกแล้วจริง ๆ วิศวะเดินเร็ว ๆ ออกจากหน้าโรงเรียน โดยมีภูผาและอาทิตย์เดินตามมาด้วย สีหน้าเขานิ่งจนน่ากลัว แต่มือที่กำถุงลูกชิ้นยังสั่นเล็ก ๆ แบบที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว เขาเดินไปจนพ้นแนวร้านค้า จนลับสายตาของวีนัสและนนท์ไปไกลแล้ว เงียบจนได้ยินแค่เสียงรถที่วิ่งผ่านบนถนนหน้าโรงเรียน อยู่ ๆ วิศวะก็หยุดยืนกลางทางอย่างกะทันหัน ภูผากับอาทิตย์มองหน้ากัน ก่อนจะเดินเข้ามาหาเพื่อน “พวกมึง…” เสียงของวิศวะเบามาก เหมือนพูดกับลมมากกว่าเพื่อน เขายกมือขึ้นกดหว่างคิ้วเหมือนกลั้นบางอย่างไว้ “กูไม่ดีหรอวะ…” อาทิตย์ชะงักทันที ภูผาก็หยุดหายใจไปวินาทีหนึ่ง วิศวะหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาแดงจัด “ทำไมมีแต่คนจะทิ้งกูวะ… แม่งโครตเจ็บเลย… กูโครตเจ็บเลยว่ะ” น้ำเสียงเขาสั่นหนัก คล้ายจะร้องไห้แต่ก็พยายามกลั้นเต็มที่จนไหล่เกร็งไปหมด ภูผาเอามือตบหลังเพื่อนเบา ๆ “มึงไม่ได้แย่นะเว้ย… มึงแม่งดีที่สุดคนหนึ่งที่กูรู้จักแล้ว” อาทิตย์พยักหน้าเสริม “เออ ถ้าใครทิ้งมึง แสดงว่าเขาโง่… ไม่ใช่มึงไม่ดี จำเอาไว้” วิศวะหลุบตาลง มองลูกชิ้นในถุงเหมือนไม่ได้เห็นมันจริง ๆ ลมหายใจสั่นเฮือกหนึ่งหลุดออกมา “กูอยากลืมเขาว่ะ… แต่ทำไมมันโครตยากเลย” ทั้งสองคนมองเพื่อนที่พยายามเข้มแข็ง ทั้งที่ใจพังแทบไม่เหลือชิ้นดี พวกเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหน เพราะรู้ว่า บางครั้งการอยู่เป็นเพื่อนเฉย ๆ ก็ช่วยได้มากที่สุดแล้ว