สามชั่วโมงหลังจากนั้นไรวินท์มาถึงไร่ หนุ่มใหญ่วัยกลางคนคุยกับหัวหน้าคนงานและอชิระด้วยสีหน้าจริงจัง เขาหันมาทางลูกสาวที่เดินมาหาพร้อมกับบุรีแล้วบอกว่า
“ธีน่ากลับเชียงใหม่เลยไหมลูก เดี๋ยวพ่อจัดการเรื่องที่นี่ต่อเองส่วนคุณ...ผมขอบคุณมากที่ช่วยเรื่องคนงาน”
บุรีก้มศีรษะให้นิดๆ “ไม่เป็นไรครับพ่อเลี้ยง”
“ธีน่ากลับเช้าดีกว่าค่ะพ่อ คืนนี้พ่อนอนที่นี่ไหมคะธีน่าจะให้คนเตรียมห้องให้”
“งั้นธีน่ากลับไปนอนได้เลยพ่อจะอยู่ที่นี่ล่ะคืนนี้ ไม่ต้องให้เด็กจัดการห้องหรอกพ่อดูแลตัวเองได้” ไรวินท์หันมาพูดกับบุรี เขาพยายามมองข้ามเรื่องที่บุรีพักบ้านเดียวกับลูกสาว
“ผมฝากคุณพาธีน่ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้เช้ากลับเชียงใหม่กันได้เลย”
“ได้ครับพ่อเลี้ยง”
หลังจากที่สองหนุ่มสาวคล้อยหลังไปแล้ว หัวหน้าคนงานและอชิระต่างหันมามองหน้านายใหญ่สุดด้วยสายตาเป็นคำถาม
“นายยอมรับคุณบุรีเป็นลูกเขยแล้วเหรอครับ” อชิระ
