ตุ๊กตานำโชค

น้ำเสียงนั้นอ่อนหวานผิดกับที่เจ้าหล่อนคุยกับพวกเธอลิบลับ ธิชานึกหมั่นไส้ทั้งนางแบบสาวและตัวบุรีเอง “อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ คุณบัญอยู่เตรียมห้องพักให้นาตาชานี่เองเพราะอยากให้นาตาชาได้สิ่งที่ดีที่สุดเลยต้องคุมงานเอง แล้วคนของคุณก็ไม่บอกแต่แรกนี่คะ ถ้าพูดแบบนี้มาก็จบแล้วค่ะ งั้นเจอกันที่โรงแรมนะคะนาตาชานั่งเครื่องมาเป็นชั่วโมง เมื่อยจังเลยค่ะอยากให้คุณบัญนวดให้” นางแบบสาวยิ้มเธอวางสายจากบุรีและคุยกับลลิตา “ไปสิ รถอยู่ไหนน่ะ” ลลิตาก้มศีรษะให้ “ทางนี้เลยค่ะคุณนาตาชา” เธอพยักหน้า “ก็นำไปสิ จะมัวมาเสียเวลาทำไมตรงนี้” นางแบบสาวกวักมือเรียกธิชา “เธอน่ะ เด็กฝึกงานใช่ไหมฉันจำได้ มาถือกระเป๋าให้ฉันที” ธิชารับกระเป๋าจากนาตาชา เจ้าหล่อนส่งให้พลางกำชับ “ถือดีๆ ละ ใบละหลายแสนเธอรู้จักมันหรือเปล่า แต่ดูหน้าคงไม่เคยรู้จักของพวกนี้หรอก” ธิชาแทบจะโยนกระเป๋าใบนั้นลงกับพื้นแต่ก็ข่มใจไว้ มีคำพูดมากมายภายในใจเป็นหมื่นล้านคำแต่ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย “คีย์การ์ดห้องพักคุณนาตาชากับคุณผู้จัดการค่ะ เป็นห้องสวีทแบบสองห้องนอนซีวิวนะคะ บอสสั่งให้ดูแลคุณนาตาชาเป็นพิเศษเลยค่ะ ถ้ามีอะไรติดขัดหรือต้องการอะไรเพิ่มเติมแจ้งแอนได้ตลอดเวลาเลยนะคะ” อนิสาส่งกุญแจห้องพักของนาตาชาให้กับผู้จัดการส่วนตัวของเธอ “บ่ายสามเจอกันที่ชายหาดนะคะคุณนาตาชา ตอนนี้แอนขอตัวก่อนค่ะ” อนิสาย้ำเวลาทำงานตามตารางที่เคยส่งให้นางแบบสาวดูก่อนหน้านี้แล้วจึงขอตัวแยกมา “เดี๋ยวเธออย่าเพิ่งไป คุณบัญล่ะเขาพักห้องไหน” อนิสาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำถาม เธอคิดว่านาตาชาจะถามอะไรเกี่ยวกับงานเสียอีก “คุณบุรีพักอีกที่ค่ะ ขอตัวนะคะ” คราวนี้การตลาดสาวขอตัวผละมาอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายนั้นซักต่อ เอาเข้าจริงเธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วบุรีต้องการให้นาตาชารู้อะไรแค่ไหนจึงไม่อยากพูดมาก การถ่ายทำในวันแรกตามกำหนดจะเริ่มขึ้นตอนสิบหกนาฬิกา แต่นาตาชาลงมาแต่งหน้าแต่งตัวสายกว่าที่เวลาที่ทีมงานนัดไว้ การถ่ายทำในวันแรกจึงล่าช้าออกไปอีก “นิ่งๆ สักครู่ครับนางแบบ อ่า... มองกล้องครับ ขอตาจิกๆ มีสมาธินิดนึงครับ สวยแล้วครับค้างท่านี้สักสิบวินะ” “เมคอัพซับเหงื่อนางแบบหน่อย ไวๆ แสงกำลังสวย” “หมุนตัวอีกรอบครับ ท่านี้ดีเลยเชิดหน้าไว้มองไปในทะเลไกลๆ ครับ” เสียงช่างภาพและผู้กำกับผลัดกันโต้ตอบไปมา ธิชามองบรรยากาศการทำงานในวันนี้ที่เป็นคิวการถ่ายภาพนิ่งอย่างสนใจ ถึงนาตาชาจะเรื่องเยอะไปนิดแต่เธอก็ขึ้นกล้องจริงๆ หญิงสาวมองการทำงานอย่างชื่นชมทีมงานทุกคน “วันนี้เป็นไงบ้าง ใกล้เสร็จกันหรือยัง” เสียงห้าวดังขึ้นจากด้านหลัง ธิชาหันไปมองเห็นบุรีเดินเข้ามา เขาสวมชุดสูทแบบเป็นทางการแสดงว่าน่าจะไปไหนมา “ครับคุณบัญ เหลืออีกสองเซ็ทฮะน่าจะจบก่อนแสงหมด” ผู้กำกับตอบ บุรีก้าวผ่านหน้าธิชาไปดูงานในไฟล์ที่ถ่ายไปบ้างแล้ว “ถ่ายเผื่อเยอะขนาดนี้เลยเหรอ” บุรีถามเมื่อเห็นไฟล์ภาพที่ถูกถ่ายไว้ต่อเซตมากกว่าปกติ “อ๋อ คือคุณนาตาชาบอกว่าขอให้ถ่ายไว้เยอะหน่อยครับ เธอจะขอเลือกเอง” บุรีขมวดคิ้ว หน้าที่เลือกภาพนางแบบไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง มีแค่ว่าฝ่ายเขาเลือกแล้วว่าจะใช้รูปไหนบ้างจะมีการส่งไปให้นางแบบดูว่าเธอคัดค้านหรือไม่ “ทำงานตามปกติของเราไปเลย มัวตามใจนางแบบไม่ได้หรอก เดี๋ยวผมมีธุระไปข้างนอกกลับมาค่อยคุยกัน” เขาหันมาทางธิชาที่ยืนตรงนั้นด้วย “ธีน่าคุณได้ภาษาอังกฤษใช่ไหม ผมหมายถึงในระดับสื่อสารได้ดี” “ค่ะ คะแนนโทอิคธีน่า 950 ก็พอคุยรู้เรื่องค่ะ” เธอตอบตามจริงเพราะไม่รู้ว่าบุรีจำกัดความหมายคำว่าดีไว้มากน้อยแค่ไหน “งั้นไปกับผม มีชุดราตรีมาด้วยใช่ไหม” บุรีต้องไปพบตัวแทนของบริษัทเครื่องสำอางที่มาจากเมืองนอก เป็นการคุยนอกรอบที่ค่อนข้างกระทันหันพอสมควร ลลิตาวิ่งมาหาคนทั้งสอง เธอทำสีหน้าโล่งใจที่เห็นว่าบุรีคุยอยู่กับธิชา “ชุดมาแล้วค่ะอยู่ที่ห้องพัก เจ้านายให้ธีน่าไปด้วยใช่ไหมคะ” ธิชามองลลิตาอย่างไม่เข้าใจว่าหัวหน้างานกับบุรีคุยกันเรื่องอะไร ลลิตาจึงอธิบายให้นักศึกษาฝึกงานฟัง “คือว่าเจ้านายต้องไปเจอมิสเตอร์อลันซีอีโอของซายน์แบบนอกรอบจ้ะ มันกะทันหันเลยหาคนไม่ทัน พี่เองก็ต้องอยู่ทำงานที่นี่ส่วนแอนภาษาไม่แข็งเท่าธีน่า เพราะบอสบอกว่าธีน่าพูดคล่อง” “อ๋อ.... ค่ะ” ธิชาพอเข้าใจรางๆ “งั้นไปแต่งตัวเถอะธีน่า เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงผมไปรับที่หน้าบ้านพัก” คืนนั้นธิชาไปกับบุรีในการนัดรับประทานอาหารมื้อพิเศษกับมิสเตอร์อลันและภรรยา เขาแนะนำว่าธิชาเป็นผู้ช่วยซึ่งรีเบคก้าภรรยาของอลันชอบธิชามาก “ผู้ช่วยของคุณน่ารักมาก ภรรยาผมชื่นชมเธอมากเพราะเธอน่าจะอายุไล่เลี่ยกับลูกสาวของเรา” อลันมองตามภรรยาที่ขอตัวไปห้องน้ำและเธอชวนธิชาไปเป็นเพื่อนด้วย ขณะนั้นพวกเขารับประทานอาหารมื้อค่ำแล้วในส่วนของธุรกิจไม่ได้มีการพูดคุยจริงจัง วันนี้อลันเพียงต้องการได้เจอตัวแทนของบริษัทรวีเพื่อทำความรู้จักกันเบื้องต้นเท่านั้น แต่บุรีก็รู้ดีว่าหากความประทับใจแรกติดลบ โอกาสที่การร่วมทุนจะเดินหน้านั้นเป็นไปได้ยากมากเขาจึงตั้งใจพาธิชามาด้วย “ขอบคุณครับ ผู้ช่วยของผมเธอน่ารักจริงๆ ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง” บุรีเห็นด้วยโดยที่เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันเกินจริง ในวันนี้ธิชาเปรียบเหมือนตุ๊กตานำโชคของเขาก็ว่าได้ “ธุรกิจของเราคงเป็นไปอย่างราบรื่นมากๆ เพราะรีเบคก้าคงชอบแม่หนูของคุณจริงๆ” อลันพูดพลางอมยิ้มที่มุมปาก เมื่อสองสาวกลับมาถึงที่โต๊ะชายวัยกลางคนลุกขึ้นเป็นเชิงขอตัว บุรีก็ลุกเช่นกัน “ผมหวังแบบนั้นเหมือนกัน ขอบคุณมากที่ให้โอกาสทางเรานะครับคุณอลัน” “ผมกับรีเบคก้าคงต้องขอตัวก่อน เอาไว้พบกันวันเซ็นสัญญานะคุณบัญ” อลันเรียกชายหนุ่มว่าบัญเพราะออกเสียงง่ายกว่าบุรี “เราสองคนมีความสุขมากในคืนนี้ค่ะ หวังว่าวันเซ็นสัญญาเราคงได้เจอกันอีกนะจ๊ะธีน่า” รีเบคก้ายิ้มให้ธิชาและบุรี “สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ” ธิชาพนมมือไหว้ตามธรรมเนียมไทยทำให้คู่ค้าทางธุรกิจพอใจในกิริยาของเธอมากขึ้น ส่วนบุรีก้มศีรษะให้สองสามีภรรยาชาวอเมริกัน “สวัสดีครับ ขอบคุณมากสำหรับวันนี้”