บทที่ 52
อลินดานอนไม่หลับพลิกตัวไปมากระสับกระส่ายทั้งค่ำคืน เพราะรู้สึกระแวงแซคคารีย์ ที่ชายหนุ่มทำท่าทำทางเหมือนรู้ว่าหล่อนเป็นใคร แต่อีกใจก็แย้งว่าแซคคารีย์จะรู้ได้ยังไงกัน ในเมื่อหล่อนแต่งหน้าดำอัปลักษณ์แบบนี้
หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง สีหน้าอิดโรยไม่สดใสเลยแม้แต่น้อย หล่อนมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก ก็เห็นแสงเงินยวงแต้มแต่งที่ขอบฟ้าไกล บอกให้รู้ว่าตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้ว
เท้าบอบบางสีขาวสะอาดก้าวลงจากเตียง เดินตรงไปยังหน้าต่างห้องนอน พื้นห้องยังคงเย็นเฉียบ และทำให้หล่อนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ
“ถ้าคุณแซคหายดีเป็นปกติเมื่อไหร่ ลินดาจะได้เดินจากไปอย่างหมดห่วง”
หยาดน้ำตาร่วงรินออกมาตามร่องแก้ม หลังมือเล็กยกขึ้นป้ายทิ้ง แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งร่วงหล่นออกมาไม่ขาดสาย กลีบปากอิ่มสั่นระริกด้วยแรงสะอื้น
หล่อนยืนเหม่อลอยอยู่ตรงหน้าต่างยาวนาน มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีเสียงอะไรบางอย่างดังที่ประตูห้อง ห
