“พี่บรูซน่ะ ตัวก็โต ทำไมเหนื่อยง่ายนักล่ะคะ ซันนี่ยังไม่เห็นเหนื่อยเลย”
“สงสัยพี่จะแก่แล้ว”
“ยังไม่แก่เลยนะคะ ผมก็ยังไม่หงอกสักเส้น”
เด็กสาวแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นเขี่ยผมหนาดกของคนตัวโต และหัวเราะขบขัน
“หรือว่าไปย้อมผมกลบผมขาวมาคะ”
“โห ความลับแตกเลย พี่ย้อมมาหลายครั้งแล้วน่ะเนี่ย”
“พี่บรูซบ้า ตัวเองยังหนุ่มอยู่เลย อย่ามาอำซันนี่นะ”
บรูซหัวเราะกร๊าก จากนั้นก็รีบดึงมือของทานตะวันให้เดินกลับไปยังรถ แต่เด็กสาวก็งอแงร้องจะดูนู้นดูนี่ตลอดทาง กว่าจะถึงที่จอดรถก็เล่นเอาบรูซเหนื่อยทั้งกายและใจเลยทีเดียว
“วันหน้าไม่มาแล้วนะ พี่ไม่ชอบคนเยอะเกินไป”
“ทำไมคะ ไม่ชอบเหรอเวลาเดินเบียดกับผู้หญิงสวยๆ น่ะ”
บรูซหันไปมองภรรยาที่นั่งอยู่ข้างกายภายในรถคันงามแล้วจากนั้นก็ถอนใจออกมาแรงๆ “พี่ไม่อยากจะบอกนะ แต่ก็ต้องเล่า”
“อะไรเหรอคะพี่บรูซ”
“มีมือใครไม่รู้มาจับเป้าพี่ด้วย”
“ว่าไงนะคะ?”
จากที่นั่งนิ
