“คุณพี่คะ ซันนี่ละคะ หาเจอไหม”
ดวงพรที่แทบไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน เพราะเป็นห่วงบุตรสาวถามสามีที่พึ่งเดินกลับเข้ามาในตอนตีสามครึ่งด้วยความร้อนใจ
“ยังไม่เจอเลยคุณ แต่ผมจะไม่ละความพยายามหรอก เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงผมกับพวกจะออกไปตามหาลูกอีกครั้ง”
ดวงพรแทบทรุด น้ำตาไหลพราก
“ซันนี่... ซันนี่ลูกแม่... ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ”
ธนากรเดินเข้ามากอดภรรยาและพูดปลอบใจ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ใจคอไม่ดีนัก
“ซันนี่อยู่กับพ่อบรูซ ยังไงก็ต้องปลอดภัย”
“แต่ว่า... ซันนี่กับพ่อบรูซหายกันไปทั้งคืน ไม่ติดต่อกลับมาเลย แถม... เมื่อคืนก็พายุเข้าตลอดทั้งคืน ฉันกลัว...”
ดวงพรไม่กล้าพูดต่อได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ลูกเราจะปลอดภัย... ซันนี่จะต้องไม่เป็นอะไรผมเชื่อแบบนั้น”
“ฉันก็ภาวนา... ให้ซันนี่กับพ่อบรูซกลับมาโดยสวัสดิภาพ”
ธนากรฝืนยิ้มให้ภรรยา ขณะพาหล่อนให้ทรุดนั่งลงกับโซฟา
“คุณทำใจดีๆ ไว้นะ รอข่าวดีจากผม”
ดวงพรพ
