หลังจากไปหาพ่อกับแม่แล้ว ทานตะวันก็ออกมาเดินเล่นอยู่ภายในห้างด้วยความหงอยเหงา ทั้งๆ ที่หล่อนควรจะมีความสุขมากกว่าผู้หญิงทุกคน แต่หล่อนกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานนัก การแต่งงานที่เกิดขึ้นเป็นแค่เพียงฉากหนึ่งในละครเท่านั้น เพราะมันไม่ได้ทำให้บรูซ คาร์ตันไยดีในตัวของหล่อนมากขึ้นกว่าเดิมเลย สถานะเดิมยังมีความสุขกว่าตอนนี้เสียอีก หยาดน้ำตาพาลจะไหล มือเล็กกำลังจะยกขึ้นป้ายมันทิ้ง แต่ผ้าเช็ดหน้าของใครบางคนก็ยื่นมาให้ตรงหน้าเสียก่อน ทานตะวันเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มบางๆ ออกมา
“วิลลี่...”
“เช็ดน้ำตาซะก่อน”
ทานตะวันรับผ้าเช็ดหน้าจากวินเซนมาซับน้ำตาของตนเองจนแห้ง ก่อนที่จะเอ่ยถามเขาด้วยความประหลาดใจ
“นายมาได้ยังไงกันน่ะ วันนี้โรงเรียนไม่ได้หยุดนะ”
“ก็เหมือนคุณไงซันนี่ หยุดเรียน”
เด็กสาวอมยิ้มเศร้าๆ วินเซนเห็นแล้วก็ดึงแขนของหล่อนให้เดินตามไปนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวที่ทางห้างจัดเอาไว้ให้กับลูกค้า
“น
