ทานตะวันเดินป้ายน้ำตามาตามทางเดินที่ปูด้วยพรมหนาสีทองอร่าม หัวใจห่อเหี่ยวจนมองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยขุมนรก ขนาดหล่อนพยายามทำตัวให้โตขึ้น เป็นสาวขึ้น แต่บรูซก็ยังไม่ยอมสนใจไยดีหล่อนเหมือนเดิม
“พี่บรูซใจร้าย”
เด็กสาวคิดอย่างเจ็บร้าว และก็กำลังจะเดินออกไปจากตึกใหญ่ซึ่งเป็นอาคารสูงระฟ้าอยู่แล้วเชียว สายตาเจ้ากรรมดันมองไปเห็นกลุ่มผู้หญิงจำนวนมากที่มายืนต่อแถวอยู่ที่หน้าห้องฝ่ายบุคคล คิ้วเรียวสวยดุจคันศรเลิกสูงขึ้น ความสงสัยแน่นอก
“ผู้หญิงพวกนี้มาที่นี่ทำไมกัน”
เพราะความสงสัยที่แน่นหัวอกทำให้ทานตะวันตัดสินใจเลี้ยวซ้ายตรงไปยังห้องของฝ่ายบุคคล หล่อนไปยืนที่ปลายแถว มองชะเง้อเข้าไปภายใน แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ดังนั้นหล่อนจึงเลือกที่จะถามผู้หญิงผมสีทองที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แทน
“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าพวกคุณกำลังต่อแถวทำอะไรกันคะ”
ผู้หญิงผมทองมองหล่อนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า พร้อมกับเบ้ปากหยันเยาะ
“
