ทานตะวันวิ่งร้องไห้ออกมาจากบ้านด้วยความเสียใจ และคงเป็นความบังเอิญล่ะมั้งเมื่อวินเซนนั่งรถผ่านมาพอดี
“ซันนี่... ทำไมคุณมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ล่ะครับ”
คนที่กำลังคร่ำครวญอยู่เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นวินเซนก็ดีใจโผเข้ากอด “วิลลี่... ฉันดีใจจริงๆ ที่เจอนาย”
“อย่าพึ่งพูดอะไรเลย ขึ้นรถก่อนเถอะ”
“ขึ้นรถ...? รถเธอเหรอ”
ทานตะวันสงสัยเพราะปกติไม่เคยเห็นวินเซนนั่งรถส่วนตัวมาก่อน ปกติเขาจะนั่งรถไฟฟ้า หรือไม่ก็แท็กซี่ตลอด
“ใช่ รถของที่บ้านผมเอง ขึ้นรถเถอะ แล้วเราค่อยคุยกัน”
วินเซนดันแผ่นหลังของทานตะวันให้เดินตรงไปที่รถ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่บรูซวิ่งตามมาพอดี เขาตะโกนเรียกทานตะวัน
“ซันนี่...”
“พี่บรูซ...”
ทานตะวันหันไปมองเขา มองร่างของบรูซที่วิ่งตามมา หล่อนกำลังจะใจอ่อน แต่วินเซนก่อเชื้อไฟขึ้นมาอีก และรีบดันร่างของหล่อนให้เข้าไปในรถ
“คนใจร้ายแบบนั้น คุณจะไปสนใจทำไมอีก ทำให้เขาเห็นว่าค
