ร่างของบรูซถูกเข็นหายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน และหล่อนก็ถูกกันให้รออยู่ด้านนอก ทานตะวันเดินกลับไปกลับมาร้องไห้ตลอดเวลา
“ซันนี่มานั่งก่อนเถอะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปพอดี”
เสียงห่วงใยของดีแลนดังขึ้น ทานตะวันหันไปมองทั้งน้ำตา
“ซันนี่เป็นห่วงพี่บรูซ...”
“พี่รู้... พี่เองก็เป็นห่วงน้องชายของตัวเองเหมือนกัน แต่เท่าที่เห็นเจ้าบรูซมันไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่หัวแตก เย็บไม่กี่เข็มหรอก”
แม้ดีแลนจะพยายามปลอบใจ แต่ทานตะวันก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาเลย
“แต่ที่พี่บรูซเป็นแบบนี้ก็เพราะซันนี่...”
ผู้เป็นพี่เขยถอนใจออกมาเบาๆ เดินมาหยุดตรงหน้าทานตะวัน พร้อมกับยกมือขึ้นวางบนบ่าบอบบางอย่างให้กำลังใจ
“ลืมมันไปซะเถอะ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่”
“แต่... แต่ซันนี่กลัวว่าพี่บรูซจะไม่ให้อภัย... จะไม่ให้อภัยซันนี่”
“ไม่เอาน่าอย่าคิดมาก เจ้าบรูซมันเป็นผู้ชาย มันไม่คิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว และที่สำคัญซันนี่ก็เป็นเมีย ถ้
