บรูซไม่สนใจท่าทางขัดใจของทานตะวัน เขาหันไปพูดกับวินเซน
“ฉันไม่เอาเรื่องนายก็เพราะซันนี่ขอร้องเอาไว้ อย่ากลับมายุ่งกับเมียของฉันอีก”
“พี่บรูซพูดบ้าอะไรน่ะ”
ทานตะวันเสียงแหวไม่พอใจ ก่อนจะหันไปขอโทษวินเซนที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่
“วิลลี่อย่าไปถือสาพี่บรูซเลยนะ ช่วงนี้เขาจิตไม่ค่อยปกตินะ”
“ใครว่าพี่จิตไม่ปกติ พี่แค่หวงเมียตัวเอง ผิดตรงไหน”
เขาลอยหน้าลอยตาพูดก่อนจะจ้องมองหล่อนอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ทานตะวันกัดฟันแน่นไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป วินเซนก็พูดออกมาอย่างเจียมตัวซะก่อน
“ผมแค่มาลาซันนี่เท่านั้นครับ ผมจะไปสวิต”
บรูซไหวไหล่กว้างของตัวเองน้อยๆ
“ไปสวิต ก็ดีนี่ ที่นั่นบรรยากาศ และผู้หญิงก็สวยเยอะแยะ จะได้ลืมเมียฉันสักที”
“พี่บรูซน่ะ พูดอะไรบ้าๆ”
“ก็พี่พูดความจริง ผิดตรงไหน”
ทานตะวันฟาดฝ่ามือลงกับต้นแขนของบรูซอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปยิ้มเจื่อนๆ ให้กับวินเซน มองเขาอย่างสงสาร
“ว
