“พี่ปราณต์ ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยครับ”
ปุณณัตถ์ที่ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยเรียกพี่ชายเอาไว้เมื่อเขากำลังจะขึ้นห้องตาม เมีย ของเขาไปติดๆ
ปรินทร์ ปราณณนต์ และปุณณัตถ์ เข้ามานั่งคุยกันในห้องประจำของหนุ่มๆ ทั้งหมดหน้าตาเคร่งเครียด ไม่ได้มีแววล้อเล่นกันอย่างสนุกสนานเหมือนอย่างเคย
“ทำไมพี่ปราณต์ถึงไม่บอกผม พี่ก็รู้ว่าผมชอบณิชา”
“พี่ไม่คิดว่าแกจะชอบเธอจริงจังขนาดนี้ นึกว่าแกเห่อไปตามแม่ชั่วครู่ชั่วคราว เพิ่งแน่ใจก็เมื่อวันเกิดแกที่ผ่านมานี่เอง”
“แต่พี่ก็น่าจะสะกิดบอกผมบ้าง”
“พี่ขอโทษนะ เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องที่น่าจะเอามาพูด ถ้าอยู่ๆพี่พูดออกไป ณิชาก็เสียหาย แล้วถ้าเรื่องถึงแม่ มันก็จะมีเรื่องยุ่งยากตามมา ยิ่งแม่ปลื้มณิชาเท่าไหร่ ก็กลัวว่าถ้ารู้ความจริงแม่จะยิ่งเกลียดเธอ บอกตรงๆ พี่สงสารเด็กนั่น”
“พี่ดีกับเธอหน่อยได้ไหมครับ”
ปุณณัตถ์ดวงตาแดงก่ำ มีน้ำตาเอ่อคลอน้อยๆ พูดฝากฝังให้เขาช่ว
