ห้องทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ หญิงสาวที่จมอยู่กับภวังค์ความคิดตัวเองหลุดออกมาจากภวังค์หวาม เธอเจ็บใจตัวเองนัก ที่เคลิบเคลิ้มไปกับเขาจนปล่อยให้ทุกอย่างมันล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ แม้ว่าในตอนนั้นมันจะวาบหวาม ล่องลอยและสุขสมตามมาก็ตาม ก่อนจะเป็นเธอที่เอ่ยทำลายความเงียบนั้นออกมาก่อน
"ออกไป"
“นา ผมขอโทษ”
"ฉันบอกให้ออกไปได้แล้ว"
"คุณ ฟังผมก่อน"
เขาเอื้อมมือมากอดกระชับเธอจากทางด้านหลัง โดยที่เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนเขา แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจ เพราะขนาดตัวเธอกับเขา มันก็ต่างกันมากแล้ว
"ไม่มีอะไรต้องฟัง เรื่องวันนี้จะถือว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ทั้งคุณ ทั้งฉัน เราผิดกันทั้งคู่ ฉันเข้าใจ การที่อยู่ๆก็เข้ามาเห็นผู้หญิงแก้ผ้าต่อหน้า แถมยังมาล้มทับกันแบบนี้อีก หมอเป็นผู้ชาย ใครจะไปทนได้”
เธอกัดฟันพูดไปด้วยความเจ็บใจตัวเอง ถ้าเธอไม่ยอมเขาง่ายๆ เขาก็คงทำอะไรเธอถึงขั้นนี้ไม่ได้ แต่นี่เธอไม่ได
