เสียงจั๊กจั่นแผ่วเบาลมพัดกลิ่นดินหลังฝนอบอุ่นอ่อน ๆ เข้ามาตามกระแสอากาศแสงไฟ สีเหลืองนวลในบ้านทำให้บรรยากาศนุ่มเหมือนผ้าห่ม
เฌอยืนมองสวนเงียบ ๆ หัวใจเธอสงบขึ้น แต่ยังมีความเหนื่อยเล็ก ๆ จากหลายปีที่ผ่านมา
เส้นชีวิตที่ไม่เคยง่าย แต่ตอนนี้ เธอไม่ได้ยืนคนเดียวแล้ว
เสียงฝีเท้านุ่ม ๆ ดังขึ้นด้านหลังมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไร ผ้าขนหนูพาดบนไหล่
ราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
เขาเข้ามายืนใกล้เธอใกล้พอให้ไออุ่นจากเขาห่มเธอไว้โดยไม่ต้องสัมผัส
“เหนื่อยหรือเปล่า”
เสียงเขานุ่มแทบต่างจากคนที่ ยิงศัตรูโดยไม่ลังเล เมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างสิ้นเชิง
เฌอพยักหน้าเบา ๆไม่เสแสร้ง ไม่ต้องเข้มแข็งต่อหน้าเขา
“เหนื่อย..แต่โล่งใจแล้ว”
มาเฟียหนุ่มเลื่อนมือไปจับมือเธอ ช้าๆ ทว่ามีความหนักแน่น เสถียรราวกับจะบอกว่า เธอไม่ต้องยืนคนเดียวอีกต่อไป
"ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ เฌอ"
คำพูดเรียบง่าย แต่กระแทกหัวใจตรงกลางเฌอกะ
