หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาจากห้วงนิทราอันแสนยาวนาน เวลาก็ผ่านมาแล้วกว่าสามวัน แน่นอนว่าตลอดสามวันที่ผ่านมาฉีเหวินไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปในทั้งนั้น และคนที่สั่งก็คือพี่ชายบุญธรรมกับบรรดาว่าที่สามีทั้งหลายนั่นเอง...
“เมื่อไหร่พวกท่านจะกลับไปที่เรือนของตัวเองกันเสียที!? ทำอย่างกับไม่มีเรือนของตัวเองกันไปได้!” หญิงสาวได้แต่บ่นงึมงำ ขณะที่ถูกไป่หูจับให้นอนลง โดยมีเสวียนอู่คอยห่มผ้าให้
ที่จริงร่างกายของนางน่ะฟื้นตัวได้เร็วมาก หลังจากที่ตื่นมาแค่วันเดียว ฉีเหวินก็สามารถเดินไปไหนมาไหนได้สะดวกแล้ว หรือก็คือไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาคอยดูแลประคบประหงมขนาดนี้เลย และนางก็บอกเรื่องที่ว่านี้ไปมากกว่ายี่สิบรอบ แต่เหตุผลที่ได้รับกลับมาน่ะมัน...
‘เจ้ายังเด็กอยู่เลย จะนอนคนเดียวได้อย่างไร?’
พับผ่าเถอะ! พวกเขาทำเหมือนนางเป็นเด็กอายุสามขวบอย่างไรอย่างนั้น มันก็ใช่อยู่หรอกนะที่อายุที่แท้จริงของพวกเราห่างกันมาก! แต่ก
