“จะว่าไปแล้วเรื่องนั้น...” ฉีเหวินที่เพิ่งฉุกคิดได้ว่าตนมาที่นี่โดยพลการได้แต่เหลือบมองจูเชว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันอย่างนึกสงสารในใจ เพราะการที่จู่ ๆ เขาพานางมาที่นี่โดยไม่ได้บอกหวงหลงล่วงหน้าเช่นนี้ บางทีพี่ชายบุญธรรมของนางคงไม่รู้สึกยินดีเท่าไหร่นัก
ลำพังตัวนางน่ะ หวงหลงคงไม่กล้าต่อว่าอะไรมากนัก แต่กับคนที่ลักพาตัวนางมาที่นี่น่ะ...
“เหตุใดจึงมองข้าเช่นนั้น?” จูเชว่เอ่ยถามคนที่ตนเองถือวิสาสะโอบเอวไว้อย่างไม่เข้าใจ เพราะน้อยครั้งเหลือเกินที่นางจะมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา ทว่าสายตาที่เต็มไปด้วยการหยอกล้อของพี่ชายซึ่งกำลังจ้องมองมา ทำให้เขาต้องรีบแก้ตัวออกไปอย่างร้อนรนอีกครั้ง
“...ทะ ที่จริงข้าก็ไม่ได้อยากจะพานางมาที่นี่เท่าไหร่หรอก แต่เพราะฉีเหวินเอาแต่รบเร้า ข้าเลยต้องจำใจพานางมา โดยไม่ได้ส่งข่าวมาบอกเจ้าก่อนน่ะ”
“ข้าเนี่ยนะ!?” เป็นอีกครั้งที่ฉีเหวินรู้สึกสับสนจนต้องหันไปกระ
