ร่างกายที่เบาสบายขึ้นกว่าปกติมาก ทำให้ชิงหลงที่แม้จะคุ้นชินกับการตื่นเช้ารู้สึกอยากจะหลับตานอนต่ออีกสักพัก เขาพลิกตัวหันไปอีกด้านหนึ่งราวกับกำลังหาท่าทางที่ถนัด ก่อนเขาจะต้องลืมตาโพล่งขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในราตรีที่ผ่านมา
ดวงตาสีฟ้าอ่อนจับจ้องไปยังร่างบอบบางของสตรีที่ยังเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ก่อนจะไปสะดุดเข้าที่รอยรักสีจางบนผิวเนื้อนุ่มนั่น ซึ่งมันทำให้เขานึกได้ว่าราตรีที่ผ่านมาเขาลุ่มหลงในตัวนางมากมายขนาดไหน
“...นี่ข้าทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย?” มันเป็นคำถามเดียวที่เขานึกสงสัย ขณะที่มองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งพลิกตัวหนีไปด้วยความสับสน
ชิงหลงมั่นใจว่าตนเองไม่ได้สนใจอะไรในตัวสตรีผู้นี้เลย เพราะหากจะพูดตามตรง แรกเริ่มเดิมทีเขาออกจะเกลียดนางที่เข้ามาทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายมากเสียด้วยซ้ำ แม้หลังจากที่สูญเสียความทรงจำ ทั้งนิสัยและความประพฤติหลาย ๆ อย่างของนางจะดีขึ้นอย่างเห็นไ
