ทางด้านเฟยหลงที่ได้ยินคำว่า ‘พี่น้อง’ ซึ่งเขาไม่ได้อยากเป็นเลยสักนิดนั่นจากปากของคนตรงหน้า ก็อดไม่ได้เลยที่จะพูดแย้งขึ้น
“ฉีเหวิน... เจ้าก็รู้ ว่าพวกเราไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ เสียหน่อย”
มันอาจจะฟังดูหักหาญน้ำใจอยู่บ้าง หากนางไม่คิดเกินเลยเหมือนกับเขาเลย แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เฟยหลงรู้สึกว่าเขาต้องพูดมันออกมาให้ชัดเจน
“...หากจะให้พูดกันตามตรง นอกจากการอยู่บ้านเดียวกันแล้ว เราไม่มีความสัมพันธ์ใดต่อกันเลยด้วยซ้ำ”
แม้จะได้ยินเช่นนั้น แต่ฉีเหวินก็ยังไม่ความลังเลอยู่ไม่น้อยในการจะพัฒนาความสัมพันธ์ในครั้งนี้ สิ่งที่เฟยหลงพูดมา ไม่ใช่ว่าฉีเหวินจะไม่เข้าใจมัน แต่เพราะนางเป็นสตรีที่มีพันธะ ทั้งยังเป็นพันธะที่พ่วงมากับบุรุษถึงสี่คนอีกต่างหาก การจะให้ตกลงปลงใจกับเขาง่าย ๆ เลย มันก็ออกจะ...
“แต่ว่าข้าน่ะ...”
ราวกับอ่านใจในสิ่งที่คนตัวเล็กกว่าต้องการจะบอกได้ก็ไม่ปาน เพราะเพียงแค่นางเริ่มปริ
