ฤดูกาลล้วนผันผ่านพร้อมกับกาลเวลาที่ไหลไปตามกระแส เพียงชั่วพริบตาเหมันต์แรกในแดนเทพก็มาเยือนฉีเหวินอีกครั้งจนได้ หิมะที่โปรยปรายจนสุดสายตามีแต่สีขาวโพลนไปหมดให้ความรู้สึกชวนเหงาอย่างบอกไม่ถูก แต่นั่นก็เป็นเพียงความรู้สึกชั่วครู่ เพราะแท้จริงแล้วแทบจะไม่มีช่วงเวลาไหนที่นางได้อยู่คนเดียวเลยเสียด้วยซ้ำ
“นี่มันก็ดึกมากแล้วนะเจ้าคะ ข้าว่าพี่รองควรกลับไปเรือนพักของท่านได้แล้วกระมัง” เสียงหวานพูดบอกกับพี่ชายบุญธรรมที่ขยับสถานะมาเป็น ‘คนรัก’ ของตัวเองเบา ๆ เมื่อเห็นว่าบัดนี้ใกล้จะเข้ายามไฮ่เต็มที เพราะหลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จ อีกฝ่ายก็ตีเนียนเข้ามาขลุกอยู่ที่เรือนของนาง ทั้งยังไล่ลี่ฟางกลับไปแล้วอีกต่างหาก
ทางด้านเฟยหลงซึ่งได้ยินคนที่นั่งทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างพูดออกมาดังนั้นจึงเร่งเดินเข้าไปประกบแผ่นหลังบาง ก่อนจะรวบกอดร่างนั้นจากด้านหลังและเกยคางลงบนบ่าอย่างออดอ้อนเพื่อขอความเห็นใจ
“คืนนี้
