จูเชว่ได้แต่ระบายความหงุดหงิดของตนด้วยการเตะเศษหินแถวหน้าประตู เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะต้องทนเก็บความรู้สึกอึดอัดใจนี้กลับไปที่ห้องของตัวเองอีกครั้ง ทั้งที่ตั้งใจจะมาพูดกับฉีเหวินให้รู้เรื่องแท้ ๆ เชียวนะ แต่เสียงครวญครางที่ดังอยู่นั่น ก็ทำให้รู้ได้ในทันทีเลยล่ะ ว่าคงจะไม่สามารถพบกับนางได้จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้
มือหนายกเอาไหสุราที่เขาพกติดตัวมาตลอดช่วงสองวันมานี้ขึ้นกรอกปากด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเหวี่ยงมันทิ้งไปที่พุ่มไม้ข้าง ๆ
ไม่รู้ว่าเขาดวงซวยหรือซวยมาก ถึงต้องมาได้ยินเสียงของสตรีผู้เป็นที่รักครวญครางอยู่ใต้ร่างของคนอื่นถึงสองราตรีติด ๆ กันเช่นนี้ แถมสิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกหัวเสีย เมื่อเกิดคำถามขึ้นกับตัวเอง ว่ามีเพียงเขาหรือเปล่าที่ไม่เคยได้สัมผัสนาง ทั้งที่เสวียนอู่กับไป่หูดูไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้เลยนี่นา เจ้าพวกนั้นไปทำอีท่าไหนกัน ฉีเหวินถึงได้ยอมให้ทำเรื่องแบบนี้ด้วยน่ะ
