จูเชว่นอนมองเพดานพลางขบคิดเรื่องของพี่ชายฝาแฝดและสตรีที่ตนพามาอย่างเหม่อลอยภายในห้องนอนอันมืดมิด การที่เขารู้สึกอิจฉายามที่เห็นว่าเฟิ่งหวงดูเหมาะสมกับฉีเหวินขนาดไหน นั่นเป็นเพราะเขาเริ่มสนใจในตัวนางขึ้นมาบ้างแล้วใช่หรือไม่?
เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยอิจฉาอะไรเฟิ่งหวงมาก่อนเลยนี่นา การที่อยู่ ๆ ความรู้สึกของเขาไม่เหมือนเดิมขึ้นมา นั่นแปลว่าสาเหตุไม่ได้มาจากเฟิ่งหวง แต่สาเหตุมาจากฉีเหวินต่างหาก
...เขาแค่อิจฉาว่าเหตุใดคนที่เหมาะสมกันนางถึงไม่ใช่เขากัน?
และในขณะที่เขาเริ่มตกผลึกถึงบางสิ่งในใจนั้น เสียงของคนที่ตนกำลังนึกถึงก็ดังขึ้นมาอย่างพอดิบพอดี
ช่างเป็นจังหวะเวลาที่บัดซบเสียจริง!
จูเชว่ตัดสินใจที่จะไม่ส่งเสียงตอบและนอนเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง หวังให้นางถอดใจและยอมถอยกลับไป ทว่าดูเหมือนเขาจะลืมไปเสียสนิท ว่าฉีเหวินในตอนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อก่อน เพียงไม่นานหลังจากเสียงเคาะ เขาก็สัมผัสได้ถ
