เป็นเวลากว่าเจ็ดวันแล้วนับแต่วันที่ฉีเหวินออกเดินทาง มันช่างเป็นระยะเวลาที่ยาวนานเหลือเกินสำหรับการเฝ้ารอใครบางคน แม้ทุกคนที่นี่จะมีชีวิตอยู่มาแล้วร่วมสองร้อยปี แต่ช่วงชีวิตที่ผ่านมากลับไปอาจเทียบได้กับความเงียบเหงาเพียงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เลย...
น้ำเสียงเจื้อยแจ้วและรอยยิ้มแสนหวานของฉีเหวิน สองสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่พวกเขาเสพติดกันไปโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว
“วันนี้นางจะกลับมาแล้วใช่หรือไม่?” จูเชว่หลุดปากถามอย่างลืมตัว ท่ามกลางโต๊ะอาหารที่ไม่มีใครเปิดปากพูดเลยแม้แต่คนเดียว
เฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้าแทนคำตอบทีหนึ่ง ก่อนจะพูดขยายความออกไป
“หากเป็นไปตามฉีเหวินว่า ทั้งคู่น่าก็น่าจะกลับมาในวันนี้แหละ”
ประโยคนั้นเรียกความสนใจจากเทพประจำทิศตะวันออกและทิศตะวันตกซึ่งปิดปากเงียบไม่พูดอะไรได้เป็นอย่างดี แต่กระนั้นทั้งคู่ก็ยังคงทำเพียงรับประทานอาหารในส่วนของตนต่อไปเท่านั้น
หวงหลงท
