ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่แอรอนได้จากไป บ้านหลังน้อยดูเงียบเหงาจนน่าใจหาย เสียงเจื้อยแจ้วของแดนไทยที่ชอบฉอเลาะกับแม่ มาบัดนี้พ่อหนุ่มน้อยกลับทำท่าหงอยๆ ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน ทำให้มัลลิกาหนักใจจนแทบนอนไม่หลับ อีกทั้งยังเกรงว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะต้องหอบลูกบากหน้ากลับไปขออยู่กับเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรี
วันนี้หญิงสาวจำเป็นต้องกลับบ้านค่ำเพราะติดงานด่วน จึงโทรศัพท์ไปไหว้วานให้คุณครูมารีญาแวะมาส่งลูกชายที่บ้านพัก เมื่ออีกฝ่ายรับปาก เธอก็ต่อสายไปยังเจ้าของบ้านพัก และฝากฝังให้ผู้เฒ่าทั้งสองช่วยดูแลแดนไทยแทนเธอ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ใจดีมีเมตตารับคำอย่างไม่ต้องคิด
กว่ามัลลิกาจะเลิกงานก็ปาเข้าไปเกือบจะสองทุ่ม นั่งรถกลับมาถึงบ้านก็เกือบสามทุ่ม เมื่อมาถึงหน้าบ้านพักไม่เห็นใครเลย เธอจึงคิดว่าลูกชายคงจะขอกลับไปนอนดูการ์ตูนที่บ้านเพียงลำพัง และอีกอย่างคนแก่ก็คงจะเข้านอนแล้วจึงไม่มีเหตุผลที่มัลลิกาจะไปปลุกให้ตื่นมาสอบถาม
