บทที่ 119

1626 Words

"ไม่ได้ยินเหรอลูกบอกให้มานอนด้วย" "ให้ผมไปนอนด้วยได้จริงเหรอ" ชายหนุ่มไม่รอช้าคว้าหมอนได้ก็รีบนำมันมาวางลงอีกฝั่งหนึ่งของลูกชาย "ดีใจจังเลยครับ" เทวินหันกลับไปมองพ่อเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับมาหาแม่อีกที "เราอยู่แบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหมครับ" ถึงแม้แกยังเด็กมาก แต่ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย เทวินกลัวว่าสักวันหนึ่งจะไม่มีพ่ออีก เหมือนที่เขาเคยไม่มีมาก่อน "ดึกมากแล้วนอนนะครับลูก" หญิงสาวตบสะโพกลูกเล็กน้อยเพื่อกล่อมให้นอน เธอยังไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้ เพราะถ้าพ่อเขาไม่ยอมจบ เธอกับลูกคงอยู่ลำบาก ศิลานอนมองเธอที่นอนหลับอยู่ 5 ปีเต็มๆ ที่เขาเข้าใจผิด ไม่ใช่ว่าเขาจะอยู่สุขสบายเลย ในใจยังคงคิดถึงเธอตลอดมา ถึงแม้บางเวลาจะโมโหมากที่เธอหักหลังความรักของเขาที่มีให้ แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาแทนที่เธอได้เลย เช้าวันต่อมา.. "ทานอีกนิดสิคะพ่อ" กว่าพ่อจะตื่นนอนพวกเขาก็ออกไปทำงานกันหมดแล้ว เธอก็เ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD