ฉลามงงว่าตัวเองจะวิ่งตามทำไม พอนึกได้ก็มาถึงกลางสนามหญ้าแล้ว
"เดี๋ยวก่อนนะครับผู้พัน ตกลงเราวิ่งกันทำไมครับ" ไม่รู้ว่าทิ้งก้นบุหรี่ไว้ตรงไหน เพราะที่นี่ห้ามทิ้งก้นบุหรี่ไม่เป็นที่เป็นทาง
"นายนั่นแหละวิ่งตามฉันมาทำไม"
"อ้าว..ก็ผู้พันบอกว่าให้วิ่งไงครับ"
"เออ! ก็ฉันตกใจนี่"
"ตกใจอะไรครับ"
"ไม่ต้องรู้หรอก กลับบ้านไปหาลูกเมียเลยไป"
"อ้าวมาด้วยกันแท้ๆ จะมาไล่กันซะงั้น"
ทั้งสองเดินตามกันกลับมา พอหายตกใจซันเดย์ก็เลือกที่จะกลับมาสารภาพผิดดีกว่า ส่วนฉลามยืนมองอยู่ว่าด้านในนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงทำให้ผู้พันซันเดย์วิ่งป่าราบได้
"ผมขอโทษครับ" เปิดประตูเข้ามาก็เห็นพี่ชายเธอยืนกอดอกทำหน้าบูดบึ้งอยู่
"พูดยังไม่ข้ามคืน มึงก็ลืมคำพูดตัวเองแล้ว แล้วนี่กูจะเชื่อได้ยังไงว่าสิ่งที่มึงพูดมาทั้งหมดมึงจะทำได้"
"ก็กูอดใจไม่ได้จริงๆ นี่ มึงไม่เคยรักใครมึงก็พูดได้สิ"
ศิลาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อซันเดย
