ใหญ่… ใหญ่พอจะใส่ร่างของสุนัขตัวใหญ่ๆ เข้าไปได้ทั้งตัว เพราะว่าที่วัดแห่งนี้รับเผาศพสุนัขด้วย
ลุงทิมม์ใส่กล่องกระดาษลงในช่องสี่เหลี่ยมคลายตู้ลิ้นชักสีเงิน ดันประตูปิด กดสวิทช์ เพียงเท่านั้นเองร่างของเจ้าบิลลี่หนูน้อยก็สลายกลายเป็นเถ้าธุลีอยู่ภายในตู้ ท่ามกลางสายตาของนีรยาที่ยืนมองทั้งน้ำตา
“ดูท่าทางหนูรักเจ้าบิลลี่มากนะ”
ลุงทิมม์เดากล่าว สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสะสวยของคุณหนูผู้มีทรวดทรงสะดุดตาชาย
“เจ้าบิลลี่เป็นหนูแสนรู้… มันฉลาดค่ะ น่ารักมาก ได้เลี้ยงแล้วก็ผูกพันค่ะ… ตอนนี้ไม่มีเจ้าบิลลี่แล้วหนูคงเศร้าไปอีกหลายวัน”
เสียงยังสั่นเครือ น้ำตาเอ่อคลอรอบดวงตาคมสวย
“งั้นวันไหนถ้าหนูคิดถึงเจ้าบิลลี่… ก็ลองแวะมาเล่นกับหนูแฮมสเตอร์ที่บ้านลุงก็ได้นะครับ… รับรองว่าน่ารักและฉลาดไม่แพ้เจ้าบิลลี่ของหนู… เห็นแล้วหนูจะหลงรัก”
ลุงทิมม์คิดว่าสิ่งที่ตัวเองแนะนำจะช่วยทำให้สาวน้อยคลายความโศกเศร้าได้เ
