“เอาน่ะ… ไอ้นี่มันขยันขันแข็ง สู้งานไม่เคยบ่น อดทนและเรี่ยวแรงดีเหมือนวัวเหมือนควาย ค่าจ้างก็ไม่ต้องจ่าย”
เถ้าแก่สุ่นกล่าวอย่างคนขี้งก
เพราะว่าวันที่รับเข้าทำงาน ได้ตกลงกับไอ้ใหญ่ว่ามันต้องการแค่อาหารสามมื้อต่อวัน มันยินดีทำงานแลกข้าวแลกน้ำโดยไม่ขอค่าแรง
“ฉันไปก่อนนะ… ”
เถ้าแก่สุ่นเดินมาขึ้นรถกระบะแล้วขับออกไปจากไร่
ครู่สั้นๆ ต่อมา…
เรไรคว้าปิ่นโตที่เตรียมเอาไว้ หิ้วมาใส่ลงในตะแกรงหน้ารถจักรยาน ขี่ตรงมายังกระท่อมหลังน้อยซึ่งเป็นที่หลับนอนของไอ้ใหญ่
เสียงกระดิ่งของรถจักรยาน ดังลั่นอยู่หน้าประตูกระท่อม ไอ้ใหญ่เปิดประตูออกมาในสภาพนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียว ยืนอวดร่างสูงใหญ่กำยำล่ำสันไปด้วยมัดกล้าม คราบน้ำที่ยังติดอยู่ตามผิวกายสีน้ำตาลบอกให้รู้ว่ามันเพิ่งเสร็จจากอาบน้ำ
“ไอ้ใหญ่… ทำไมแกไม่ไปเอาข้าว ลำบากให้ฉันต้องเอามาให้”
เรไรยื่นปิ่นโตมาตรงหน้า
“วันนี้ผมตื่นสายครับคุณเรไร… ผมเพิ่งอาบ
