มิลินเม้มปากแน่น เธอเขินจนแก้มแดง
“พี่อชิ... จะมีใครมองเห็นเราไมคะ”
เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ
“อยู่ชั้นสูงขนาดนี้ ไม่มีใครเห็นหรอก”
เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้บรรยากาศ รอบตัวร้อนขึ้นโดยไม่ต้องแตะต้องกัน
จังหวะนั้นเสียงกดกริ๊งหน้าห้องดังขึ้น
ติ๊งต๊อง!
อชิชะงักค้างกลางอากาศ จังหวะถอดเสื้อแล้ว ก่อนจะสบตากับมิลิน ที่นั่งอยู่บนอยู่บนโซฟา เขาขมวดคิ้วนิดๆ แล้วสบถเสียงต่ำ
“โธ่เอ๊ย…ไอ้ราเมธ แกไม่รู้จักเวลาเลยหรือไง”
มิลินหลุดหัวเราะเบาๆ พยายามกลั้นไม่ให้เสียงดัง
“พี่สั่งให้เขามานี่นาอย่ามาโทษลูกน้องเลย”
“ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้”
เขาส่ายหน้ายกมุมปากขึ้น ก่อนโน้มตัวมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ แล้วพึมพำเสียงทุ้ม
“เอาไว้มาต่อกันใหม่”
พูดจบเขาก็เดินไปที่ประตู
พอเปิดประตูเท่านั้น ราเมธยืนอยู่กับหญิงวัยสามสิบต้นๆ สองคน ใส่ผ้ากันเปื้อนและถือถุงของพะรุงพะรังเต็มมือ แม่บ้านรับจ้างที่เขาจ้างให้มาช่วยย้ายขอ
