“แรงหึงในเงาใจ

มุตามองกล่องข้าวต้มในมือมิลิน แล้วเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวอีกครั้ง “ขอบใจมากนะมิลินมาไวจังเลย...” เสียงของเธอแผ่วลง เหมือนมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ระหว่างคำพูด เตชินมองสองพี่น้องสลับกันไปมา รู้สึกถึงบรรยากาศบางอย่างที่ไม่ใช่แค่ การมาเยี่ยมผู้ป่วยธรรมดา มุตายิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว แต่จงใจให้ได้ยินชัด “เมื่อวานพี่ไปดื่มที่คลับของอชิน่ะ... แต่บังเอิญมีวัยรุ่นทะเลาะกัน พวกนั้นจะเอามีดแทงอชิ พี่เห็นเข้าก็เลยเอาตัวไปบังไว้... ถึงได้เจ็บแบบนี้แหละ มิลิน” คำพูดนั้นเหมือนลูกศรแหลมที่พุ่งตรงมาหาใจอีกฝ่าย มิลินนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง แล้วตอบเสียงสุภาพ “อ๋อ... งั้นพี่มุตาคงเจ็บมากสิคะ ยังไงก็พักผ่อนเยอะๆ นะคะ” เธอวางกล่องข้าวต้มลงบนโต๊ะอย่างเบามือ แล้วเงยหน้ามองด้วยรอยยิ้มบาง “นี่ก็จะบ่ายแล้ว มิลินขอกลับไปทำงานก่อนนะคะ... งานของมิลินมันสำคัญกว่าบางเรื่องเยอะเลยค่ะ” เธอพูดจบด้วยน