มือที่คอยปกป้อง

มิลินถอนหายใจเบาๆ เธอรู้สึกโล่งใจที่งานผ่านไปได้ด้วยดี แม้ว่าตอนแรกจะมีแรงกดดันจากมุตาและแขกบางคน อชิเดินเคียงข้างเธอ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือประคองถุงสัมภาระเล็กน้อยให้เธอ “เหนื่อยไหม” เขาถามเสียงทุ้ม มิลินพยักหน้า ยิ้มบางๆ “เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่ก็โอเค งานเรียบร้อยดี” อชิหันไปมองรอบๆ งาน ก่อนจะพูดเบาๆ “งั้นเรากลับกันเถอะ คืนนี้อยากพักเต็มที่” มิลินพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเก็บรอยยิ้มให้เรียบร้อย เธอรู้สึกอบอุ่นที่มีอชิอยู่ข้างๆ สองคนเดินออกจากสโมสรพร้อมกัน มุ่งหน้ากลับที่พัก อากาศค่ำเย็นเบาๆ พัดผ่านเสียงหัวเราะและสนทนาของแขกค่อยๆ จางลง มิลินหันมองอชิเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน “ขอบคุณนะคะที่มารับ” อชิยิ้มมุมปาก ก่อนจับมือเธอแน่นขึ้น “ไม่ต้องขอบคุณยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉัน” และทั้งสองก็เดินไปพร้อมกัน สองร่างเคียงข้างในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจ มิลินเงย