คืนวันต่อมา ลลินาเตรียมตัวเข้านอนแต่หัวค่ำ หลังจากที่เธอส่งอีเมลถึงลูกค้าเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็อดคิดถึงบทสนทนาของตัวเองกับวันวิสาข์ในวันก่อนไม่ได้
“ลิล… ถ้ามีปัญหาอะไรบอกพี่ได้นะคะ ถ้าเกรงใจก็คิดว่าพี่เป็นพี่สาวของลิลก็ได้”
คำพูดนั้นฟังดูอบอุ่น แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะอยู่จุดไหนในสายตาของครอบครัวโชติภิวรรธ
ยังไม่ทันหลับโทรศัพท์เธอดังขึ้นมา ขณะที่เธอเดินไปหยิบน้ำดื่มในครัว หน้าจอขึ้นชื่อที่เธอเลิกหวังไปแล้วว่าเขาจะติดต่อมา
มาวัชร์...
เธอไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากมองมันเฉยๆ รอให้เสียงสั่นเงียบไป แต่เขาโทรซ้ำอีกครั้งและอีกหลายครั้ง
ลลินาต้องสูดลมหายใจยาว ๆ ถึงสามหนก่อนกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ” เธอตอบเสียงปกติไม่บ่งบอกอารมณ์
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนมาวัชร์จะพูดออกมา เสียงเขานุ่มนวลกว่าที่เคยมาก
“ลิล คุณยังโกรธผมอยู่ไหม” คำถามแรกไม่ได้เป็นคำด่าอย่างที่เธอเตรียมใจไว้
เขาไม่ได้ต่อ
