พื้นที่สนามหญ้ากว้างของสโมสรตระกูลโชติภิวรรธในกรุงเทพฯ แทบไม่เหลือสีเขียวให้เห็นอีกต่อไป กล่องกระดาษสีน้ำตาลเรียงซ้อนกันเป็นแนวยาวจนสุดสายตา ถุงยังชีพที่จัดเสร็จแล้ววางซ้อนเป็นแถวสูงระดับอก เสียงรถเข็น เสียงเทปกาว เสียงเรียกเช็กยอดดังสลับกันไม่ขาดสายตั้งแต่เช้า
นีนนารายืนอยู่กลางลาน มือหนึ่งถือคลิปบอร์ด อีกมือจับปากกา
บนกระดาษที่ถืออยู่คือรายการยาวเหยียด จำนวนถุงยังชีพที่จัดเสร็จแล้ว ชื่อผู้บริจาค รายการของที่รับเข้าและของที่กำลังถูกลำเลียงออก
“ล็อตนี้ข้าวสารสามสิบถุง น้ำดื่มห้าร้อยแพ็ก ตรวจแล้วนะคะ”เสียงพนักงานคนหนึ่งรายงาน
“รับค่ะ” นีนนาราขีดเครื่องหมายในช่องทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรถหกล้อที่กำลังถอยเข้ามาเทียบ
“รถคันนี้ขึ้นของได้อีกประมาณสองร้อยถุงนะคะ อย่าเกินกว่านี้ เดี๋ยวเกินน้ำหนัก”
วันวิสาข์ยืนอยู่ไม่ไกล คอยประสานกับทีมขนของอีกฝั่งหนึ่ง
“ล็อตผ้าอนามัย ชุดชั้นในกระดาษแยกไว
